Ένωση Πολιτών πλ. Καλλιγά

Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα στη γειτονιά μας

2012-01-16T21:36:00.002+02:00

Σάββατο πρωί, παραμονή των Χριστουγέννων, είπαμε τα Κάλαντα στη γειτονιά μας.
Με τη συμμετοχή των παιδιών από το Εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα επί της οδού Λευκωσίας, με μουσικά όργανα και πολύ κέφι, με μωρά στην αγκαλιά και σε καροτσάκια, με παιδιά Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου, φοιτητές αλλά και ...λίγο μεγαλύτερους, βγήκαμε στους δρόμους και τις πλατείες και τραγουδήσαμε κάλαντα από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, μοιράζοντας ευχές και γλυκά στους ξαφνιασμένους Αθηναίους που μας δέχθηκαν με πολλή χαρά και εμφανή έκπληξη.
Και του χρόνου!

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΝΩΣΟΣ

2011-12-19T20:12:00.000+02:00

O Πολιτισμικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με το Θέατρο Κνωσός και την 6η Κοινότητα του Δήμου Αθηναίων καθώς και με τη στήριξη της Ένωσης Πολιτών Πλατείας Καλλιγά, παρουσιάζουν είκοσι δύο (22) παραστάσεις με ελεύθερη είσοδο στο χώρο του Θεάτρου Κνωσός.

Κάθε Δευτέρα στις 20:00
(από 28/11 έως και 2/1/2012)
Αντιγόνες

Κάθε Τετάρτη στις 18:00
(από 7/12 έως και 25 /1/2012)
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης:
Εις το πνεύμα του το υποβρύχιον…
Αφηγήματα

Κάθε Κυριακή στις 11:00 Παιδική Σκηνή
(από 4/12 έως και 5 /2/2012)
Η Χώρα του Τίποτα

Θέατρο Κνωσός: Πατησίων 195 και Κνωσού 11, Αθήνα
Πληροφορίες
Τηλ.: 210 8677070, 210 8624463
(Συνιστάται η τηλεφωνική κράτηση θέσεων)

Επιστολή προς αρμοδίους

2011-12-01T22:09:00.000+02:00

ΠΡΟΣ: Υπουργό Προστασίας Πολίτη
Κοιν: Υπουργείο Εσωτερικών
Βουλευτές Α Αθήνας
Ευρωβουλευτές
Δήμαρχο Αθηναίων
Αθήνα, 26 Νοεμβρίου 2011
Αγαπητέ κ. Παπουτσή,

Διαβάσαμε με πολλή προσοχή την τρίτη αξιολόγηση του σχεδίου δράσης για την Αθήνα. Με την ίδια προσοχή ακούσαμε τους εκπροσώπους του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και τον Αντιδήμαρχο δημοτικής αστυνομίας στο συμβούλιο του 6ου δημοτικού διαμερίσματος να μιλούν για το έργο τους σε σχέση με την εγκληματικότητα και την παραβατικότητα...

Με ακόμη μεγαλύτερη προσοχή ακούσαμε την ομιλία σας στην Βουλή για το παρεμπόριο και την εγκληματικότητα

Και πραγματικά απορούμε αν ζούμε όλοι στην ίδια πόλη.

Πού είναι η βελτίωση που εσείς βλέπετε και εμείς δεν βλέπουμε κ. Παπουτσή; Πού είναι το έργο της Αστυνομίας, το οποίο επικαλείστε;

Το μόνο που καταφέρατε τόσο καιρό είναι να σκουπίσετε τα προβλήματα του ιστορικού κέντρου κάτω από το χαλί του γείτονα (6ο διαμέρισμα), το οποίο είχε ήδη τα χάλια του.

Για να μην ονειροβατείτε σας ενημερώνουμε πως:

– Όσο οι εξαθλιωμένοι πληθυσμοί από τα βάθη της Ασίας και της Αφρικής συνεχίζουν να μπαίνουν κατά δεκάδες χιλιάδες στην χώρα ανεμπόδιστοι

– Όσο συνεχίσουν να διακινούνται προς άγνωστο κατεύθυνση μέσα από τις γειτονιές μας ανενόχλητοι από «νόμιμους μετανάστες», συλλόγους, μαφίες και δεν ξέρουμε ποιόν άλλο

– Όσο συνεχίσουν να περιφέρονται στις γειτονιές μας, να παρανομούν, να βρωμίζουν, να θορυβούν, να αλητεύουν και να δημιουργούν άβατα

– Όσο η πλατεία Βικτωρίας είναι υπό την κατοχή εκατοντάδων Αφγανών και θυμίζει χωριό στα βάθη της Ανατολής

– Όσο το Πεδίον του Άρεως είναι επίσης υπό κατάληψη από πολυπληθείς περιφερόμενες ομάδες αλλοδαπών

– Όσο ο αέρας στην πλατεία Αμερικής μυρίζει χασίς και οι Αφρικανοί πουλάνε ελεύθεροι και ωραίοι ναρκωτικά και γυναίκες τόσο εκεί όσο και σε όλη την Πατησίων

– Όσο σε υπόγεια και διαμερίσματα πολυκατοικιών στοιβάζονται λαθρομετανάστες κατά δεκάδες

– Όσο δεν παρατηρούμε να κλείνει ούτε ένα από τα 150 καταστήματα ΧΩΡΙΣ ΠΕΛΑΤΕΣ της πλατείας Βικτωρίας και τα 170 της πλατείας Αμερικής που ανήκουν σε αλλοδαπούς και όλως τυχαίως είναι μόνο ιντερνετ καφέ, κομμωτήρια, μίνι μάρκετ και καταστήματα κινητών

– Όσο δεν «μπορείτε» καν να ελέγξετε το ωράριο και τα έσοδα αυτών των καταστημάτων, ούτε τους ιδιοκτήτες που φοροδιαφεύγουν ασύστολα και ποιός ξέρει τί άλλο κάνουν, αφού σίγουρα δεν έχουν εισοδήματα από τους ανύπαρκτους πελάτες τους

– Όσο εξακολουθείτε ως Πολιτεία να αδειοδοτείτε τέτοια μαγαζιά χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς να αναλογιστείτε τις επιπτώσεις στην εμπορική κίνηση των δρόμων και στην λειτουργία της πόλης

– Όσο εξακολουθείτε να μην τιμωρείτε όσους παράνομα λειτουργούν και όσους μόνοι τους αποσφραγίζουν τις «επιχειρήσεις» τους

– Όσο εξακολουθείτε να έχετε αυτούς τους άθλιους fast track νόμους για το άνοιγμα καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος και very slow track νόμους για την τιμωρία των παραβατών

– Όσο το πεζοδρόμιο της ΑΣΟΕΕ και των πέριξ αυτή δρόμων είναι απροσπέλαστο λόγω του παρεμπορίου

– Όσο οι σταθμοί του ΗΣΑΠ κατακλύζονται από κλεφτρόνια που καταληστεύουν στο τρένο κυρίως ηλικιωμένους και τουρίστες

– Όσο τα τζαμιά και οι εκκλησίες παραεκκλησιαστικών οργανώσεων κατακλύζουν τις γειτονιές και κανείς δεν έρχεται να τα κλείσει

– Όσο στα φανάρια παραμένουν οι επαίτες

– Όσο οι επιθέσεις είναι καθημερινό φαινόμενο

– Όσο θα συνεχίσουν να καταφτάνουν Ρομά στις γειτονιές μας μετατρέποντας τα σπίτια τους και τα αυτοκίνητα τους σε χωματερή κάτω από τα μπαλκόνια μας

– Όσο θα συνεχίσετε να μην ελέγχετε τα αμέτρητα αυτοκίνητα τους με τις βουλγάρικες και ρουμάνικες πινακίδες

– Όσο τα καρότσια του σουπερμάρκετ θα πηγαινοέρχονται στις γειτονιές μας και θα αράζουν γεμάτα σκουπίδια μπροστά από τα παράθυρα μας

– Όσο θα κινδυνεύει η υγεία μας από την συνάθροιση άρρωστων ανθρώπων σε δημόσιους χώρους, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των αλλοδαπών στα διαμερίσματα, την συνύπαρξη αρρώστων και υγειών ατόμων

– Όσο η καθημερινότητα μας θα είναι κόλαση λόγω της εγκληματικότητας και της βρωμιάς

– Όσο θα συνεχίσουμε να ζούμε σαν τα ζώα εξαιτίας των τριτοκοσμικών συνηθειών όλων αυτών των περιθωριακών, νομαδικών και εξαθλιωμένων πληθυσμών που έχουν κατακλύσει-εποικίσει τις γειτονιές μας και έχουν επιβάλλει τον τρόπο ζωής τους

– Όσο τα δικαιώματα μας ως πολίτες θα συνεχίσουν να καταπατώνται βάναυσα παρά το γεγονός πως εμείς τηρούμε τις υποχρεώσεις μας προς το Κράτος

– Όσο συνεχίζει το 6ο διαμέρισμα να συγκεντρώνει τον κάθε «σύλλογο» αλλοδαπών (έχουμε μετρήσει 50 σε μία μικρή περιοχή)1 καθώς και τις οποιεσδήποτε παροχές προς αυτούς τους πληθυσμούς

– Όσο συνεχίζετε ως Πολιτεία να έχετε φοβικά σύνδρομα απέναντι σε συλλόγους και ΜΚΟ απροσδιορίστου χρηματοδότησης (ιδέ μελέτη Χαροκόπειου)

– Όσο αδυνατείτε να φτιάξετε νόμους που θα προστατεύουν την κοινωνία

– Όσο αδυνατείτε να τηρήσετε τους ήδη υπάρχοντες νόμους

– Όσο το έγκλημα είναι πλημέλλημα (π.χ. πορνεία)

– Όσο οι παράνομοι μετανάστες συλλαμβάνονται και αφήνονται ελεύθεροι

– Όσο η Δικαιοσύνη είναι τυφλή, κουφή, ανήμπορη και δεν μπορεί να κάνει την δουλειά της

– Όσο συνεχίζουμε να έχουμε το αίσθημα πως διωκόμαστε από τα σπίτια μας

– Όσο η ανομία είναι ο κανόνας στις γειτονιές μας

– Όσο αδιαφορείτε για την καθημερινότητα μας και την ποιότητα της ζωής μας

– Όσο συνεχίζετε να έχετε κοντόφθαλμη μεταναστευτική πολιτική και να τρέχετε πίσω από ευρωπαϊκά κονδύλια που ναι μεν «βοηθούν» τους παράνομους μετανάστες μέσα από προγράμματα, την ίδια στιγμή ωστόσο καταπατούν τα δικά μας δικαιώματα και βιάζουν τις δικές μας ζωές

– Όσο εξακολουθείτε να γράφετε κακής ποιότητας εκθέσεις ιδεών και να σχεδιάζετε δράσεις με ανθρώπους που μένουν σε άλλες γειτονιές, αλλά δυστυχώς αποφασίζουν για την δική μας

– Όσο είστε απόντες

ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ
ΕΠΙΚΑΛΕΙΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΛΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΚΤΙΘΕΣΤΕ

Εάν θέλετε να κάνετε δουλειά

– σταματήστε να εθελοτυφλείτε

– σταματήστε να στρουθοκαμηλίζετε

– σταματήστε να θεωρείτε την παρουσία αλλοδαπών, παράνομων και μη, ως κάτι άσχετο με τα προβλήματα της Αθήνας και κυρίως της γειτονιάς μας

– σταματήστε να δίνετε δικαιώματα σε ανθρώπους, συλλόγους, ομάδες, που αγνοούν ή αδυνατούν να αντιληφθούν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο κοινωνικό σύνολο

– σταματήστε να δίνετε άδειες αφειδώς με την ψευδαίσθηση πως θα φύγουν στην Ευρώπη, γιατί η Ευρώπη δέχεται ΜΟΝΟ όποιον έχει δουλειά και όχι όποιον έχει άδεια

– σταματήστε να τους βάζετε μέσα στην χώρα

– σταματήστε να τους φέρνετε στις γειτονιές μας

– Σηκωθείτε από τον καναπέ/καρέκλα/γραφείο και ελάτε να μείνετε στο 6ο διαμέρισμα, π.χ. στην οδό Χέυδεν, Μιχαήλ Βόδα, Γ΄ Σεπτεμβρίου, Αχαρνών, Παιωνίου, Πλ. Αμερικής, οδό Μηθύμνης, Θήρας, Επτανήσου, Δροσοπούλου, Πλ. Αττικής, στην περιοχή κάτω από την Πατησίων και όχι εκ του ασφαλούς (μέχρι πότε…;) ψηλά στο Κολωνάκι, να δείτε τί ωραία που τελικά έχουμε ενταχθεί εμείς στις μεταναστευτικές κοινότητες και στη νομαδική ζωή των διάφορων αλλοδαπών, αντί να γίνει το αντίθετο.

Το μόνο στο οποίο μπορούμε να συμφωνήσουμε είναι στην πρότασή σας να ενταχθεί η δημοτική αστυνομία στο δυναμικό της κανονικής αστυνομίας και να λάβει την εκπαίδευση των αστυνομικών. Δεν γίνεται να έχει τόσες αρμοδιότητες η δημοτική αστυνομία και να μένουν τα τμήματα της στα διαμερίσματα κλειστά ελλείψει δυναμικού. Κάθε Σαββατοκύριακο ΟΛΑ τα καταστήματα αλλοδαπών στο 6ο διαμέρισμα (320 έχουμε καταμετρήσει στην ευρύτερη περιοχή της πλατείας Βικτωρίας και πλατείας Αμερικής) είναι ανοιχτά όλη την ημέρα και κανείς δεν τους ενοχλεί αφού η αστυνομία δεν έρχεται επειδή δεν είναι αρμοδιότητα της, ενώ η δημοτική αστυνομία που έχει την αρμοδιότητα δεν δουλεύει στην περιοχή, αλλά μόνο στο κέντρο. Αυτούς τους καταπληκτικούς νόμους ποιός φαεινός νους τους έχει συλλάβει;

Να κάνουμε και ένα μικρό σχόλιο για το θέμα της κλούβας έξω από τα Πανεπιστήμια, το οποίο συζητήθηκε προκειμένου να παταχθούν τα ναρκωτικά και το παρεμπόριο.

Εσάς, κε Παπουτσή, το θέαμα της κλούβας έξω από τις Σχολές σας ενοχλεί.
Η γενιά του Πολυτεχνείου προφανώς το θεωρεί βεβήλωση. Το θέαμα των ναρκομανών με τις σύριγγες στα χέρια, το θέαμα της απλωμένης τσάντας, κάλτσας και σώβρακου μπροστά από τα Πανεπιστήμια δεν σας ενοχλεί;

Είναι τιμή για τα Πανεπιστήμια;! Και ακόμη πιο τιμητικό είναι πως οι αλλοδαποί παράνομοι καταληψίες των πεζοδρομίων χρησιμοποιούν τα Πανεπιστήμιά μας ως αποθήκες για τα ναρκωτικά, τις κάλτσες, τις τσάντες και τις σωβρακοφανέλες. Τους τοίχους δε, τους έχουν για ουρητήρια. Οι δε πολίτες αδυνατούν να περπατήσουν στο πεζοδρόμιό τους, γιατί ζουν σε κάποιο καθεστώς άτυπης χούντας που ισχύει για τους δρόμους πέριξ των πανεπιστημίων της Αθήνας. Μην τους στείλετε τις κλούβες.

Να τους δώσετε παράσημο που αναδεικνύουν με τον τρόπο τους την αξία των πανεπιστημίων μας και την έννοια της ελεύθερης και δημοκρατικής πολιτείας.

Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΥΣΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΑΜΦΙΒΑΛΛΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΕΛΙΚΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΔΙΩΓΜΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΥ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Εμείς θα αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε πως όντως υπάρχει βελτίωση όταν θα βελτιωθεί η καθημερινότητα μας και αποδοθούν οι πλατείες, τα πάρκα και οι δρόμοι στους πολίτες, όταν θα αρχίσουν να κλείνουν τα παραβατικά μαγαζιά (τα οποία αγγίζουν το 99% των καταστημάτων των αλλοδαπών), όταν θα μπορούμε να κυκλοφορούμε ελεύθερα στον δρόμο και όταν θα σταματήσουμε να έχουμε την αίσθηση πως είμαστε σκλάβοι στην πόλη μας, σκλάβοι μίας κατάστασης για την οποία όλη η ευθύνη ανήκει στους ανεύθυνους πολιτικούς που κατά καιρούς διαχειρίστηκαν το θέμα της μετανάστευσης και που μακρόθεν και εκ του ασφαλούς ασκούσαν «προοδευτική» μεταναστευτική πολιτική τύπου «ανοίξαμε και σας περιμένουμε» εις βάρος μας.

Καμία αντιπολιτευτική διάθεση δεν έχουμε όπως ισχυρίζεστε συνήθως στις ομιλίεςσας. Δεν είχαμε καν την διάθεση να ασχολούμαστε με όλα αυτά τα προβλήματα που μας φορτώσατε, δεν είχαμε την διάθεση να γράφουμε γράμματα, κείμενα, καταγγελίες απευθυνόμενοι προς κάθε υπεύθυνο. Εμείς θέλαμε να ζήσουμε, να εργαστούμε και να δημιουργήσουμε ήρεμα και ωραία όπως δικαιούται ο κάθε άνθρωπος, μάλλον όπως δικαιούνται όλοι οι υπόλοιποι εκτός ημών. Αλλά άλλοι είχαν τελικά διαφορετική γνώμη.

Σοβαρευτείτε και αρχίστε πραγματική δουλειά, γιατί με την αναλγησία σας έχετε καταδικάσει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων σε μία ζωή χωρίς αξιοπρέπεια. Και εσάς μπορεί να μην σας ενοχλεί. Εμάς όμως μας καίει.

Κάτοικοι και επαγγελματίες πλατείας Βικτωρίας, πλατείας Αμερικής, Αγίου Παντελεήμονα, Κυψέλης

2011-07-09T15:22:00.000+03:00

Ένα βράδυ που η πλατεία Καλλιγά γέμισε με χαμόγελα...

Κάποιος το αποφάσισε ξαφνικά. Ηταν μια κοπέλα (όχι μικρή σε ηλικία...) η οποία ήθελε να κρατήσει ένα μπαλόνι. Ετσι ήρθαν ένας ένας εκεί που στεκόμασταν (δίπλα στα μπαλόνια φυσικά!) και μ’ έναν αναπτήρα έκοβαν μπαλόνια από τα δύο «μπουκέτα» που διακοσμούσαν την πλατεία Καλλιγά στις δύο γωνιές της: σαν πλαίσιο στην Big Band του Δήμου Αθηναίων που μας επισκέφτηκε στις 27 Ιουνίου για μια γλυκιά βραδιά.
Με πρωτοβουλία της Ενωσης Πολιτών της πλατείας Καλλιγά οργανώθηκε αυτή η εκδήλωση λίγες μέρες μετά την -σε άλλο ύφος- βραδιά που γέμισε τον χώρο της πλατείας με αναμμένα κεριά και θετική ενέργεια. Ομορφη, ζεστή ενέργεια διασκορπισμένη και πάλι και ναι, μεταδοτική, τι ωραία... Φτάσαμε κατά τις 8, την ώρα δηλαδή που θα άρχιζε η μίνι συναυλία της Big Band. Παρόλο που αρχικά δεν είχαμε σκοπό να καθίσουμε, η ατμόσφαιρα μας παρέσυρε. Τα μέλη της ορχήστρας «ζέσταιναν» τα όργανα, ο μαέστρος Γιάννης Τερεζάκης με άσπρο τζιν και μαύρο πουκάμισο περπατούσε ανάμεσά τους, τα παιδιά της γειτονιάς ενθουσιασμένα με τα μπουκέτα των μπαλονιών προσπαθούσαν να τα λύσουν.
Συναντήσεις με γείτονες, χειραψίες, σχόλια «κοιτάξτε τι ετοίμασαν οι κυρίες» και πράγματι σε ολόκληρη την απέναντι πλευρά της πλατείας είχαν στηθεί τραπέζια μ’ έναν πλούσιο μπουφέ.
Οχτώ και είκοσι ακούστηκαν οι πρώτες νότες, τζαζ ρυθμοί πλημμύρισαν την πλατεία Καλλιγά, και το κέφι απλώθηκε. Χρόνια είχε να αισθανθεί ο χώρος τέτοια ζωντάνια και χαρά. Ισως από τότε που η ταβέρνα ακριβώς απέναντι από την πλατεία, ιστορικό μέρος συνάντησης κατοίκων και διανοουμένων της περιοχής (η οποία κάηκε πριν από αρκετά χρόνια), φώτιζε και μοσχομύριζε με τις κουβέντες και τα μεζεδάκια της.
Ωραίες εποχές που σαν να ξαναζωντάνεψαν σε τελείως άλλο πλαίσιο. Η σύμπνοια μεταξύ των γειτόνων σε μια προσπάθεια γνωριμίας, επαφής, συσπείρωσης. Μπορούμε να περνάμε καλά, να γελάμε, να χαλαρώνουμε ακόμη και κάτω από δυσμενείς συνθήκες. Φτάνει ένα μπαλόνι... Το κόβεις από το μπουκέτο και το χαρίζεις σ’ ένα παιδί. Εκείνο θα σε κοιτάξει ενθουσιασμένο σαν να του χάρισες τον κόσμο ολόκληρο. Τι χρώμα έχει; Μπλε, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο, κόκκινο. Εχει σημασία. Επιμένεις ότι πρέπει να το κρατάει σφιχτά στο χέρι του, όμως αυτό δεν είναι σίγουρο. Τίποτα δεν είναι σίγουρο. Μόνο πως αν το αφήσει κι αυτό και οι φίλοι του να φύγει, θα πετάξει ψηλά κι ο ουρανός θα γεμίσει μπαλόνια.
Ετσι έγινε, κι ένα βράδυ η πλατεία μας γέμισε με χαμόγελα... Τι ωραία.

Σάντρα Βούλγαρη

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9.7.2011

Η πρώτη γιορτή

2011-07-01T19:08:00.000+03:00

Τη Δευτέρα 27 Ιουνίου, από τις 8 έως τις 11 το βράδυ, οι γείτονες και φίλοι συγκεντρωθήκαμε στην πλατεία Καλλιγά για να γιορτάσουμε το καλοκαίρι.
Με την Big band των Μουσικών Συνόλων του Δήμου Αθηναίων που μας χάρισε μια ώρα υπέροχης τζαζ μουσικής.
Με πολλά κεράσματα τα οποία φιλότιμα και γενναιόδωρα προσέφεραν οι καλές μαγείρισσες αλλά και οι μάγειροι της γειτονιάς μας.
Με αρχοντικές αλμυρές και γλυκές προσφορές από καταστήματα της περιοχής μας.
Με παγωτά και μπαλόνια για όλα τα παιδιά που γέμισαν την πλατεία.
Με τη χαρά ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όσων είδαν πάλι μια γειτονιά να ζωντανεύει.
Με νέους φίλους στην συντροφιά μας.
Με διάθεση να συνεχίσουμε όλοι μαζί αυτό που άρχισε πριν από λίγους μήνες.

Πατήσια, η σιωπηλή διαμαρτυρία που ένωσε μια γειτονιά

2011-06-11T11:09:00.000+03:00

Πάνε δύο χρόνια από τότε που από μία άχρωμη γειτονιά εγκαταστάθηκα στην πλατεία Καλλιγά, στο ύψος της στάσης Καλλιφρονά επί της οδού Πατησίων. Σε πολλούς η πλατεία είναι γνωστή και ως Καραμανλάκη από τον ομώνυμο δρόμο. Χαρακτηριστικό της, η μορφολογική ομοιογένεια των πολυκατοικιών της, με τους μικρούς κήπους στην πρόσοψη. Πρόκειται για μια καθαρά αστική συνοικία, που ακόμη και σήμερα σε κάνει να φανταστείς τις δόξες που γνώρισε κάποτε.

Αυτή η γειτονιά είχε την ατυχία να βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας και να γνωρίσει, όπως αυτό, τη σταδιακή παρακμή. Κι αν κάποτε οι κάτοικοι την εγκατέλειπαν για το όνειρο της μεζονέτας των βορείων προαστίων, σήμερα την εγκαταλείπουν γιατί... φοβούνται. Φοβούνται την εγκληματικότητα σε όλες της τις μορφές, φοβούνται την απομόνωση που βιώνουν μέσα στα ίδια τους τα σπίτια... φοβούνται και απελπίζονται από την εγκατάλειψη.

Πριν από ένα χρόνο, μια μικρή ομάδα ανθρώπων, παλιοί και νέοι κάτοικοι της γειτονιάς, μαζευτήκαμε και αποφασίσαμε να δράσουμε. Δεν γνωριζόμασταν από πριν. Ομως, είχαμε ένα κοινό όνειρο. Να δώσουμε λίγη ζωή γύρω μας. Ιδρύσαμε την Ενωση Πολιτών Πλατείας Καλλιγά με στόχο τη βελτίωση της καθημερινότητάς μας. Την καθημερινότητα όλων των κατοίκων, ανεξαρτήτως καταγωγής, εθνικότητας, χρώματος και προπαντός πολιτικών πεποιθήσεων.

Μετά μια περίοδο εσωστρέφειας και προετοιμασίας, νιώσαμε έτοιμοι να βγούμε προς τα «έξω». Πρώτη κίνηση, ζητήσαμε από τον κόσμο να πάρει σκούπες και φαράσια για να καθαρίσουμε την πλατεία και τους γύρω δρόμους. Η ανταπόκριση ήταν μικρή. Δεν το βάλαμε κάτω. Με αφορμή τα περιστατικά της εγκληματικότητας των τελευταίων εβδομάδων, καλέσαμε πόρτα πόρτα τους γείτονες να βγούμε στην πλατεία, να την γεμίσουμε με κεριά και να μείνουμε εκεί σιωπηλοί. Χωρίς πολλά λόγια, χωρίς πανό, χωρίς τίποτα. Μόνο με την παρουσία μας.

Το βράδυ της Τετάρτης 1η Ιουνίου, έπειτα από ένα αρχικό μούδιασμα, το θαύμα έγινε. Από παντού έρχονταν άνθρωποι που δεν είχα δει ποτέ στην πλατεία. Κάποιοι κρατούσαν ένα κερί από αυτά που έχουμε όλοι σε περίπτωση διακοπής ρεύματος, άλλοι κρατούσαν ένα φαναράκι. Εκεί βρίσκονταν και πολλά παιδιά. Στην αρχή, μας κοιτούσαν περίεργα. «Τι κάνουν αυτοί εκεί με τα κεριά στη μέση της πλατείας;» Σε λίγο, μας προσέγγισαν ρωτώντας αν μπορούν να μας βοηθήσουν και το παιχνίδι άρχισε. Το ένα ανταγωνιζόταν το άλλο ποιο θα βάλει τα πιο πολλά. Και από δίπλα, οι μεγαλύτεροι. Ολοι έκαναν από κάτι. Δεν πέρασε όμως ένα τέταρτο και ο αέρας πήρε σειρά και μας έκανε το δικό του παιχνίδι και αυτός. Εσβησε όλα τα κεριά. Δόθηκε σύνθημα και σε λιγότερο από μία ώρα, η πλατεία γέμισε με 800 κεριά μέσα σε ποτήρια.

Οταν τελειώσαμε, κρατήσαμε ενός λεπτού σιγή για τα θύματα κάθε μορφής βίας. Υστερα, αυθόρμητα και ανθρώπινα όλοι χειροκροτούσαν. Και να οι φωτογραφίες, να τα χαρούμενα πρόσωπα, παντού.

Ενα μέλος από την ομάδα μας απευθύνθηκε προς όλους παροτρύνοντάς τους να αποβάλουν τον φόβο, να βγουν από τα σπίτια τους και να έρθουν σε επαφή με τον διπλανό τους. Τότε, με πλησίασε μια κυρία, παλιά κάτοικος, και μου είπε: «Πόσο χαίρομαι που αύριο όταν θα βγω για ψώνια θα έχω να χαιρετήσω τόσο κόσμο...».

Είχαμε κερδίσει το στοίχημα. Και αυτό είναι μόνον η αρχή. Δώσαμε ραντεβού στις 27 Ιουνίου για μια μεγαλύτερη γιορτή, αυτή τη φορά με μουσική, γιατί στη θλίψη και την κατήφεια πρέπει να αντιδράς. Φυσικά, θα είμαι και εγώ εκεί, στην πλατεία Καλλιγά, την πλατεία μου. Και περιμένω με μεγάλη χαρά να σας δω και εσάς.

Δημήτρης Κριεζής
Δικηγόρος και ιδρυτικό μέλος της Ενωσης Πολιτών Πλατείας Καλλιγά.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 11.6.2011

2011-06-07T19:18:00.003+03:00

Δευτέρα 27 Ιουνίου* 8.00 μ.μ.

στην Πλατεία Καλλιγά

Γιορτάζουμε το καλοκαίρι

Επειδή η ζωή νικάει τον φόβο.

Επειδή η γειτονιά μάς ενώνει.

Επειδή το καλοκαίρι θέλει μουσικές

Ετοιμάζουμε την πρώτη μας γιορτή

Με τα Μουσικά Σύνολα του Δήμου Αθηναίων

Με γεύσεις, χρώματα και πολύ κέφι

Ελάτε να γιορτάσουμε όλοι μαζί

Φέρνουμε :

- το καλύτερο φαγητό μας,

- τους καλύτερους φίλους

- μπαλόνια για στόλισμα

*Η αλλαγή ημερομηνίας οφείλεται στην προκήρυξη γενικής απεργίας στις 15 Ιουνίου.

ΚΕΡΑΚΙΑ ΠΟΛΛΑ

2011-06-02T23:18:00.001+03:00

Μια γλυκιά ανοιξιάτικη βραδιά, δεκάδες γείτονες και φίλοι βρεθήκαμε στην πλατεία Καλλιγά για να θυμηθούμε, να διαμαρτυρηθούμε σιωπηλά, να μιλήσουμε ανοιχτά, να γνωριστούμε, να κάνουμε σχέδια για το σήμερα και το αύριο της περιοχής μας.

Ανάψαμε ένα κερί ο καθένας (τα παιδιά πολύ περισσότερα) με την ευχή η βία να σταματήσει, η ζωή να νικήσει, η ελπίδα να αναστηθεί.

Είμαστε εδώ. Όλοι μαζί.

Και θα μείνουμε εδώ. Aπό πείσμα και τρέλα, όπως λέει και το τραγούδι.

Ανάβουμε ένα κερί

Κεράκια στη σειρά

Μικροί και μεγάλοι

Προσοχή στη λεπτομέρεια

Η πλατεία ήταν γεμάτη

Διάδρομοι φωτεινοί

Το φως θέλει απαλά χέρια

Κεράσματα

Κεντήματα

Γλυκιά βραδιά

Ανοιξιάτικη

Μαγική

Με απλά υλικά

Σπαρμένη φωτάκια

Κάτι νέο γεννιέται

Σχεδόν τέλειο

Μυστήριο, φωτεινό σκοτάδι

Όταν κοιτάς από ψηλά

2011-05-27T23:06:00.001+03:00

Τετάρτη 1 Ιουνίου

8.30 μ.μ.

Πλατεία Καλλιγά

Ανάβουμε ένα κερί

Για τις ζωές που χάνονται, για τη βία που σκοτώνει, για τον φόβο, για την ελπίδα, για την πίστη στη ζωή, για την πόλη μας, για το δικαίωμα στο αύριο, για τα παιδιά μας, για όλους μας

Φέρνουμε : κεράκια ρεσώ , μεγάλα κεριά.

Ανάβουμε ένα κερί

Για τις ζωές που χάνονται
Γιατί δεν κλείνουμε τα μάτια στην περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής, δεν αντέχουμε να θυσιάζονται άνθρωποι χωρίς κανείς να λογοδοτεί, δεν ξεχνάμε αυτούς που χάθηκαν
Για τη βία που σκοτώνει
Γιατί οι γειτονιές μας έχουν γίνει χωματερές ψυχών, πεδία μάχης, χώρος άσκησης παρανόμων, τόπος άβατος για τους αδύναμους
Για τον φόβο
Γιατί δεν περπατάμε πια ελεύθεροι, γιατί οι μέρες μας δεν είναι ήσυχες, γιατί οι νύχτες μας είναι γεμάτες σκιές
Για την ελπίδα
Γιατί δεν αφήνουμε τα σπίτια μας σε όσους θέλουν να μας τρομάξουν, γιατί μένουμε εδώ να παλέψουμε για μας, για τους γονείς και τα παιδιά μας, γιατί πιστεύουμε ότι με τον δικό μας αγώνα θα ξημερώσει μια καλύτερη μέρα
Για την πίστη στη ζωή
Γιατί γνωρίζουμε ότι δίπλα μας υπάρχουν πολλοί που ονειρεύονται όσα κι εμείς, γιατί είδαμε ότι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε πολλά από κείνα που μας βαραίνουν
Για την πόλη μας
Γιατί δεν εκχωρούμε σε κανέναν το δικαίωμα να αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς, γιατί δεν δεχόμαστε ότι υπάρχουν καλές και λιγότερο καλές γειτονιές στην Αθήνα, γιατί δεν θα αφήσουμε κανέναν ήσυχο μέχρι να αλλάξουν όλα
Για το δικαίωμα στο αύριο
Γιατί η ζωή μας είναι εδώ, γιατί μπορούμε όλοι μαζί να κτίσουμε μια πιο ανθρώπινη πόλη, γιατί πιστεύουμε σε ένα καλύτερο μέλλον
Για τα παιδιά μας
Γιατί τα θέλουμε όλα : καλά σχολεία, ελεύθερους χώρους, δημόσιες βιβλιοθήκες, χώρους άθλησης και ψυχαγωγίας
Για όλους μας
Γιατί όσα ξέραμε τέλειωσαν.
Γιατί όσα ήξεραν τέλειωσαν.
Είμαστε εδώ, αποφασισμένοι να διεκδικήσουμε όσα μας ανήκουν.
Ως πολίτες, ως άνθρωποι.

2011-05-16T00:03:00.000+03:00

O καθένας να δει πώς θα αλλάξει τον κόσμο του

«Βρέχει με απόλυτη ειλικρίνεια. / Αρα δεν είναι φήμη ο ουρανός / υπάρχει / και δεν είναι το χώμα λοιπόν / η μόνη λύση / όπως ισχυρίζεται ο κάθε τεμπέλης νεκρός.»
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Η χρεοκοπία μάς ενεργοποιεί. Οχι απαραίτητα αναστοχαστικά ούτε πάντοτε δόκιμα ή νηφάλια, αλλά σίγουρα ανάβει το φιτίλι της αμφιβολίας μέσα μας. Πώς καταντήσαμε έτσι; Τι χώρα παραδίδουμε στα παιδιά μας; Σε τι μπορούμε να ελπίζουμε;
Η τελευταία ερώτηση είναι η πιο γόνιμη. Οχι ότι δεν χρειάζεται να στοχαστούμε τα αίτια της χρεοκοπίας (κάθε άλλο), αλλά, στη συγκεκριμένη συγκυρία, το όφελος προκύπτει κυρίως από την πράξη. Η ερμηνεία διαυγάζει τον κόσμο, η πράξη όμως τον αλλάζει.

Τι μπορούμε να κάνουμε; Χρειαζόμαστε πρότυπα να μας εμπνεύσουν. Πού θα τα βρούμε; Υπάρχουν γύρω μας, αρκεί να εκπαιδεύσουμε τη ματιά μας να τα αναζητήσει. Η μεμψιμοιρία είναι ανέξοδη και εκτονωτική. Η δημιουργία προϋποθέτει κόπο, φαντασία, ρίσκο. Ιδού μερικές (από πολλές) ιστορίες ανθρώπων που δεν μιλούν για αλλαγή, αλλά την ενσαρκώνουν.

Οι Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης είναι ό, τι καλύτερο διαθέτει η Ελλάδα σε University Press. Σε μεγάλο βαθμό το χρωστούν στον εμπνευσμένο διευθυντή τους, τον διακεκριμένο φυσικό Στέφανο Τραχανά. «Ανήκα σε ένα ιδεολογικό χώρο που πίστευε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο», λέει στην «Κ» (6/3/2011) ο Τραχανάς. «Με τα χρόνια, κατάλαβα ότι είναι πιο δύσκολο να βάλεις ένα στόχο στα μέτρα σου: να κάνεις ένα καλό μάθημα, να γράψεις ένα καλό βιβλίο, να δημιουργήσεις ένα εκδοτικό οίκο... Γιατί αυτά τα πράγματα απαιτούν προσπάθεια και είσαι υπόλογος για το αποτέλεσμα». Σοφές κουβέντες. Θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο; Ξεκίνα φιλόδοξα με μια δραστηριότητα που σε ενδιαφέρει άμεσα και κάνε την όλο και καλύτερα.

Ο αθηναϊκός αθλητικός σύλλογος «Πρωτέας» μεταμορφώθηκε από τότε που ανέλαβε την προεδρία ο 25χρονος Δημήτρης Κυριακόπουλος. Πήρε ένα σύλλογο-καφενείο συνταξιούχων, έβαλε χίλια ευρώ από την τσέπη του, κινητοποίησε τη γειτονιά για βοήθεια και μετέτρεψε τον «Πρωτέα» σε ζωντανό κέντρο άθλησης και κοινωνικοποίησης των νέων. Γιατί το έκανε; «Ο Πρωτέας μάς μεγάλωσε όλους», λέει. «Ο καθένας μας πρέπει να δει πώς θα αλλάξει τον δικό του κόσμο. […] Αν εγώ φτιάξω τη γειτονιά μου, εσύ φτιάξεις τη γειτονιά σου, ο άλλος φτιάξει τη γειτονιά του, θα έχουμε φτιάξει μια πόλη και αν φτιαχτούν όλες οι πόλεις, θα έχει φτιαχτεί η χώρα.» («Τα Νέα», 12/3/2011) Σε ενδιαφέρει η αλλαγή; Ξεκίνα με τον μικρόκοσμό σου. Σκέψου γενικά, δράσε τοπικά. Εχεις ευθύνη, μην παραιτείσαι!

Η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη της Βέροιας κέρδισε πέρυσι, σε διεθνή διαγωνισμό, χρηματικό έπαθλο ενός εκατομμυρίου ευρώ από το Ιδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς για τις πρωτοποριακές υπηρεσίες της. Ψυχή της Βιβλιοθήκης είναι ο οραματιστής διευθυντής της Γιάννης Τροχόπουλος. Η φιλοσοφία του είναι αναζωογονητικά απλή: όταν δημιουργείς ένα θεσμό «που ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας προσφέροντας υπηρεσίες ποιότητας» («Κ», 22/8/10), ο πολίτης τον αγκαλιάζει. Αντίθετα με τους ξεδιάντροπους πολιτικάντηδες που γενικεύουν εξισωτικά τις ευθύνες για την αθλιότητα της χώρας, ο Τροχόπουλος δεν εγκλωβίζεται σε αυτοεκπληρούμενες προφητείες· συμπεριφέρεται ηγετικά. Αρνείται έμπρακτα τη διαπίστωση ότι οι Ελληνες δεν διαβάζουν· ξέρει ότι είναι πρωτίστως δική του ευθύνη να κάνει τον πολίτη να αγαπήσει τη Βιβλιοθήκη. «Οταν εμείς διευρύναμε τη βιβλιοθήκη [με ψηφιακές συλλογές, διαδραστικές υπηρεσίες κ. λπ.] ανακαλύψαμε ότι υπήρχαν άνθρωποι [...] στους οποίους προσφέραμε μια διέξοδο».

Το υποκατάστημα του ΙΚΑ στη Σαντορίνη ξεχωρίζει για την υποδειγματική λειτουργία του. Δεν συνέβη τυχαία. Εδώ και τέσσερα χρόνια, χάρη στην αφοσιωμένη διευθύντριά του, την κυρία Αθανασία Σούγια, η υπηρεσία έχει οργανωμένο αρχείο, υπαλλήλους με σαφείς αρμοδιότητες και προτεραιότητες· το κόστος λειτουργίας έχει μειωθεί, τα έσοδα έχουν σημαντικά αυξηθεί. Χρονίως ανεκτέλεστες αποφάσεις πλέον εκτελούνται, οι έλεγχοι εντατικοποιήθηκαν, οι παραγραφές προστίμων ελαχιστοποιήθηκαν. Γιατί δεν συνέβαιναν πριν; Καλό ερώτημα... Η κυρία Σούγια έχει την ευσυνειδησία πρώσου δημόσιου λειτουργού. Στο πρόσωπό της ο δημόσιος οργανισμός επανασυνδέεται με τα θεμελιώδη: η δημόσια διοίκηση ξαναγίνεται δημόσια υπηρεσία, τα δημόσια αγαθά προστατευόμενο είδος, όχι αντικείμενο λεηλασίας. Ξεχασμένες έννοιες στην Ελλάδα των Φωτόπουλων και των Πεππέδων...

Τι κοινά στοιχεία έχουν οι προαναφερθέντες; Πρώτον, είναι άνθρωποι με πάθος. Χωρίς πάθος δεν υπάρχει δημιουργία. Ο Τραχανάς κατήγγειλε την υπερτιμολόγηση των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων και ταλαιπωρήθηκε με αγωγές για χρόνια. Γιατί το έκανε; «Οταν είδα ότι το υπουργείο Παιδείας αγόραζε βιβλία σε τιμή τρεις φορές υψηλότερη απ’ ό, τι στο εμπόριο, θύμωσα», λέει. Ο Κυριακόπουλος πήγε στην τότε διοίκηση του «Πρωτέα» να προσφέρει τις αθλητικές υπηρεσίες του. Τον έδιωξαν. «Το πήρα πολύ προσωπικά», λέει. Δεύτερον διαπερνώνται από αλλοκεντρική (ετερο-αναφορική) αντίληψη του ρόλου τους. Οι δημόσιοι θεσμοί υπάρχουν για να υπηρετούν την κοινωνία, όχι τα μέλη τους. Τρίτον, ηγεσία σημαίνει ευθύνη, μεράκι, ρίσκο, λογοδοσία, δυνατότητα για οραματικές πρωτοβουλίες· να προσθέτεις αξία σε ό, τι κάνεις. Για να ηγείσαι πρέπει να μάθεις να υπηρετείς ευρύτερους σκοπούς.

Δεν ξέρουμε πώς αλλάζει ο κόσμος, αλλά ξέρουμε πώς χειροτερεύει. Δεν ξέρουμε πώς αναμορφώνεται μια κοινωνία, αλλά ξέρουμε πώς μπορούμε να κάνουμε τα πράγματα λίγο καλύτερα απ’ ό, τι τα βρήκαμε. Στη μικρή ζωή μας, για τα μικρά είμαστε υπεύθυνοι και υπόλογοι – τα μεγάλα μας ξεπερνούν. Δεν είναι το χώμα η μόνη λύση. Ο ουρανός υπάρχει και τον βλέπουμε. «Δεν υπάρχει ταβάνι. Το θέμα είναι να μη γεράσει το μυαλό μας», λέει ο Κυριακόπουλος. Μπράβο, παλληκάρι μου...

Χαρiδημος Κ. Τσούκας
Καθημερινή 26.3.2011

2011-05-11T23:51:00.000+03:00

ΚΑΘΑΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ

Κι έτσι την Κυριακή 8 Μαϊου, στις 11.30 το πρωί, δεκάδες γείτονες από την ευρύτερη περιοχή της πλ. Καλλιγά ήλθαμε να καθαρίσουμε δρόμους και πλατείες στη γειτονιά μας.

Έλληνες και ξένοι,

μικροί και μεγάλοι,

με πρόχειρα ή με τα καλά μας ( ! ) ρούχα,

φέραμε σούπες και φαράσια, γάντια και σακούλες, τσουγκράνες και σκαλιστήρια, πινέλα και χρώματα,

για να βάψουμε, να καθαρίσουμε, να σκουπίσουμε.

Αλλά και να γνωριστούμε, να συζητήσουμε, να βγούμε από τα σπίτια μας ένα ζεστό ανοιξιάτικο πρωινό και να κάνουμε κάτι όλοι μαζί για την πόλη μας.

Πριν

και μετά

Πριν

και μετά

Η μικρή μας ιστορία με εικόνες ...

Ένα καλό πλύσιμο πρώτα

Με ορμή

Και δύναμη

Και μετά το χρώμα

Κι άλλο χρώμα

Πολύ χρώμα

Τα τελευταία ίχνη της φωτιάς

Νέο πρόσωπο

Η κάθαρση

αρχίζει

Κυριακή πρωί

Με κέφι

Υπαίθριο πλυντήριο

Ωραίο δεν είναι;

Κάτι άλλαξε

Τα εργαλεία θα χρειαστούν

και πάλι

Όλοι μαζί

Πλατεία καθαρή

Η συγκομιδή

Η αποθήκη υλικού

Έγειρε λίγο να ξεκουραστεί

Γιατί θα συνεχίσουμε...

2011-05-09T07:27:00.000+03:00

Οι «φρουροί» της πλατείας Καλλιγά

Κάτοικοι της περιοχής υπερασπίζονται τη γειτονιά τους
Οι περισσότεροι την γνωρίζουμε ως πλατεία Καραμανλάκη. Αλλά το επίσημο όνομά της είναι πλατεία Καλλιγά, από τον μεγαλοκτηματία της περιοχής των Πατησίων Παύλο Καλλιγά. Βρίσκεται στα Κάτω Πατήσια, ανάμεσα στις πλατείες Αμερικής και Κολιάτσου, και αποτελεί μέχρι και σήμερα μια νησίδα τάξης και ευπρέπειας γιατί εδώ, στα τέλη της δεκαετίας του ’30, εφαρμόστηκε ένα πρωτοποριακό πολεοδομικό πείραμα που επέβαλλε μορφολογική ομοιογένεια στις νέες οικοδομές και υποχρεωτικά προκήπια.

Ραγδαία υποβάθμιση

Δεν χρειάζεται να ξέρεις από αρχιτεκτονική ή πολεοδομία για να καταλάβεις ότι σε αυτήν τη γειτονιά επιβιώνει μια καλή στιγμή της Αθήνας. Φυσικά, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πλατείας δεν την προστάτευσαν από το κλίμα κατάρρευσης (οικονομικής, κοινωνικής) που βιώνουν μεγάλα τμήματα του ευρύτερου κέντρου της πρωτεύουσας. Η φυγή παλιών μονίμων κατοίκων πήρε μαζικά χαρακτηριστικά ήδη από τη δεκαετία του ’70, με αποτέλεσμα σήμερα να καταγράφονται φαινόμενα αποδιοργάνωσης του κοινωνικού ιστού. Και τώρα η οικονομική κρίση.
Σε αυτό το περιβάλλον υποβάθμισης και απαξίωσης, υπήρξαν φωνές που είπαν «ώς εδώ». Είναι οι ιδρυτές της Ενωσης Πολιτών Πλατείας Παύλου Καλλιγά που γεννήθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο, μια πρωτοβουλία κατοίκων για την υπεράσπιση της γειτονιάς τους. «Στην εν λόγω περιοχή, η πλημμελής λειτουργία του κράτους και του δήμου είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ζωνών ανομίας», επισημαίνουν. «Διακίνηση ναρκωτικών, πορνεία, κλοπές, ληστείες, διαρρήξεις, ακόμη και φόνοι, παρεμπόριο, ανεξέλεγκτη και αθρόα συσσώρευση λαθρομεταναστών οδηγούν στη ραγδαία κοινωνική αποσύνθεση, στον οικονομικό μαρασμό και στην γκετοποίηση μιας άλλοτε ακμάζουσας συνοικίας». Αλλά δεν φταίει πάντα και μόνο «το κράτος». «Παράλληλα και η μέχρι σήμερα αδιαφορία των κατοίκων για ό, τι συμβαίνει γύρω τους συνέτεινε πολύ στην επιδείνωση και στην εγκατάλειψή της», συμπληρώνουν.
Οι κάτοικοι της περιοχής και τώρα μέλη της Ενωσης, έχοντας απελπιστεί από τα σημάδια ραγδαίας υποβάθμισης, αποφάσισαν να δραστηριοποιηθούν με σκοπό την ουσιαστική αναβάθμιση της καθημερινότητάς τους. Συστάθηκε προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή (την αποτελούν οι Ιωάννης Ηλιόπουλος, Δημήτρης Κριεζής, Θέμης Μπακογιάννης, Θεόδωρος Παπαχρήστος, Βάσω Σωτηρίου και Αθανάσιος Χατζηδημητρίου) και προσπάθησαν να καταστήσουν ευρύτερα γνωστά τα προβλήματα της περιοχής, απευθύνοντας σχετική επιστολή στον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Εγιναν, επίσης, συναντήσεις με τη νέα δημοτική αρχή και τον Γιώργο Καμίνη, αλλά η Ενωση Πολιτών δεν τα περιμένει όλα από τον δήμο ή κάποιο υπουργείο. Ηδη έχουν πραγματοποιηθεί επαφές με εταιρείες φωτισμού με σκοπό να αναλάβουν ως χορηγοί τον καλύτερο φωτισμό ελεύθερων χώρων της γειτονιάς, ενώ ταυτόχρονα προωθούνται πολιτιστικές παρεμβάσεις και εκδηλώσεις, σε συνεργασία με φορείς και εκπροσώπους της τέχνης και του πολιτισμού στην ευρύτερη περιοχή των Πατησίων. Αύριο Κυριακή, στις 11.30 το πρωί οργανώνεται η πρώτη δημόσια εκδήλωση της πρωτοβουλίας: καλούν τους γείτονές τους να πάρουν σκούπα και φαράσι και να καθαρίσουν την πλατεία και τους γύρω δρόμους. Είναι ταυτόχρονα και μια συνάντηση γνωριμίας, καθώς ομολογούν ότι η κατάσταση με την καθαριότητα έχει βελτιωθεί τους τελευταίους μήνες. Και την 1η Ιουνίου ετοιμάζουν μια μεγάλη υπαίθρια γιορτή πάνω στην πλατεία, ένα καλοκαιρινό πάρτι για τη γειτονιά.
Δηλώνουν: «Είμαστε ακομμάτιστοι, αχρωμάτιστοι, έξω από δογματισμούς και ιδεολογήματα και ανάμεσα στις πολλές διαφορετικές αντιλήψεις που φέρει ο καθένας μας μάς ενώνει μια κοινή ανάγκη: η ανάγκη για ασφαλή και αξιοπρεπή διαβίωση. Για όλους».
Εδώ και λίγους μήνες, η πλατεία Καλλιγά δεν είναι πια μόνη της.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7.5.2011

2011-05-04T22:53:00.002+03:00

Η ΚΑΘΑΡΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΤΗΣΙΑ

Κυριακή 8 Μαΐου

11.30 π.μ.

στην Πλατεία Καλλιγά

Ελάτε να καθαρίσουμε

δρόμους και πλατείες

στη γειτονιά μας

Τι χρειάζεται :

Γάντια, σκούπα, φαράσι, σακούλες σκουπιδιών

2011-04-23T15:52:00.001+03:00

Λυπάμαι τα παιδιά μας

Φοβάμαι πως η ζωή μας, όσο πάει, χάνει τους χυμούς της και πλαστικοποιείται. Το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό. Έχει σχέση με την ψυχή μας την ίδια. Που, χρόνο με το χρόνο, τυλίγεται από ένα λεπτό φύλλο κρούστας και δεν δέχεται τους κραδασμούς που δεχόταν άλλοτε. Ή, αν τους δέχεται, δεν αντιδρά και δεν ανταποκρίνεται, θετικά ή αρνητικά.

Τα παιδιά λυπάμαι. Που δύσκολα, πια, θα καταβαίνουν, πόση ομορφιά έχει ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και πως η ευωδιά του, είναι πιο λεπτή, από την επιθετική ευωδιά της γαρδένιας. Μπήκα από την αρχή στα δύσκολα. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Μεγάλωσα σε γειτονιά. Και έζησα πολύ έντονα, την παρέα, το γλυκό του κουταλιού, τη βανίλια, το παγωτό χωνάκι, τη λάμψη που έχει το γόνατο ενός κοριτσιού, που δεν το καλύπτει, από απροσεξία ή από χάρη, όχι προσποιητή, η φουστίτσα.

Μέρες Λαμπρής. Περνάμε κρίση, υπάρχει ανεργία, «λεφτά δεν υπάρχουν». Αλλά και στο παρελθόν περάσαμε από κρίσεις. Εγώ, μάλιστα, έζησα γερμανική κατοχή, βομβαρδισμούς, Δεκεμβριανά, εμφύλιο, δικτατορία. Η μάνα μου θυμάμαι, είχε πουλήσει τη βέρα της, για να αγοράσει μισή οκά αλεύρι. Πείνα αβάσταχτη! Και όμως, όλο κάτι περιμέναμε. Κάτι καλό. Τέτοιες μέρες, ο αέρας μύριζε αλλιώς. Και σωστά έγραφε ο Χατζηδάκης για το ελαφρό και μυρωμένο αεράκι του Επιταφίου.

Μέρες Λαμπρής, που το μεγάλο όνειρο μας ήταν ένα ζευγάρι, καινούρια παπούτσια, ένα σακάκι, ένα παιχνίδι, ένα μαύρο μακρύ παντελόνι. Τίποτα περισσότερο. Και ήμασταν ευτυχισμένοι με αυτό το λίγο. Όπως ήμασταν ευτυχισμένοι από ένα κλεμμένο φιλί, τη νύχτα, από τα χείλη ενός κοριτσιού. Να οι «χυμοί» για τους οποίους μιλούσα πιο πάνω.

Τώρα, ο κόσμος «αλλιότεψε». Ζαχαροπλαστεία, νυχτερινά κέντρα, τραγουδιστές με βαρειά μεροκάματα, ελαφριά τραγούδια και η Πειραιώς ή «παραλιακή», μια φωτεινή σαύρα από αυτοκίνητα. Παλιά, η νοικοκυρά φρόντιζε το σπίτι, για να αστράφτει από καθαριότητα. Έφτιαχνε γλυκά. Πήγαινε στον χασάπη και διάλεγε η ίδια το κρέας. Έβαφε μόνη της τα αυγά. Και ήταν η ίδια, φουριόζα, κουρασμένη, αλλά όλο χάρη.

Δεν είχαμε, είπα, λεφτά. Είχαμε φόβο, είχαμε ανεργία, είχαμε παράγκες ή φτωχόσπιτα, δεν πηγαίναμε διακοπές στο εξωτερικό. Τα παιδιά, φτιάχνανε παιχνίδια με τα χεράκια τους, μαλώνανε στους δρόμους και αγαπιόντουσαν, βρίζανε, τ’ αγόρια πειράζανε τα κορίτσια, το πράσινο σαπούνι της πλύσης μύριζε από μόνο του γιορτή.

Σήμερα; Σήμερα, μόνο για σπρέντ μιλάμε, για λουκέτα σε μαγαζιά, για απολύσεις υπαλλήλων και εργατών, για το αβέβαιο αύριο. Όμως, και τότε συνέβαιναν αυτά. Και δεν μας γονάτιζαν. Ξέραμε από χαμόγελο και σπιτίσια γλύκα, ήμασταν μαθημένοι στα λίγα και στα προσεγμένα, κοιτάζαμε στα μάτια ο ένας τον άλλο και τους διηγιόμασταν την ψυχή μας.

Δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι – Γερμανοί, Εγγλέζοι, Αμερικάνοι, Γάλλοι – έξω. Έχουν λεφτά, ίσως. Αλλά είναι δυστυχισμένοι. Σηκώνονται χαράματα από το κρεβάτι, πίνουν βιαστικά έναν καφέ, τρώνε στους τόπους εργασίας τους μεσημεριανό, ξαναγυρίζουν στη δουλειά και το βράδυ επιστρέφουν στα σπίτια τους ξεθεωμένοι από την κούραση, για έναν ύπνο δίχως όνειρα. Και όλ’ αυτά, κάθε μέρα, μήνες, χρόνια. Και δίχως ήλιο. Μόνο κρύο, χιόνι, αναμμένα καλοριφέρ, καταιγίδες, πλημμύρες.

Εδώ, οι μέρες Λαμπρής, ακόμη και με ένα φριχτό Μνημόνιο, είναι Παράδεισος.

Λευτέρης Παπαδόπουλος

2011-02-26T12:15:00.000+02:00

Εβδομάδα ΑΦΙΕΡΩΜΑ στον ΘΟΔΩΡΟ ΜΑΡΑΓΚΟ

στο Θέατρο ΚΝΩΣΣΟΣ

Με την πρεμιέρα δύο νέων ντοκυμαντέρ, ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (2010) και το ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΩΡΑΙΑ (2008), ξεκινάει το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη ΘΟΔΩΡΟ ΜΑΡΑΓΚΟ, στην αίθουσα θεάτρου ΚΝΩΣΣΟΣ (Κνωσσού 11, Πλ. Αμερικής, στάση Καλλιφρονά) από τις 10 έως τις 16 Μαρτίου 2011.

Θα προβληθούν επίσης οι πρόσφατες επιτυχίες του : BLACK ΜΠΕΕΕ και ΙΣΟΒΙΤΕΣ, μαζί με τις παλαιότερες : ΜΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΘΑΝΑΣΗ ΣΦΙΞΕ ΤΟ ΖΩΝΑΡΙ, ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ, ενώ θα προβληθούν και οι βραβευμένες ταινίες κινουμένων σχεδίων ΤΣΟΥΦ, ΣΣΣΣΤ.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΠΕΜΠΤΗ 10 ΜΑΡΤΙΟΥ 9 μ.μ.
ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ - ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΩΡΑΙΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ 9 μ.μ.
ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ - ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΩΡΑΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 12 ΜΑΡΤΙΟΥ 9 μ.μ.
ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ - ΙΣΟΒΙΤΕΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΜΑΡΤΙΟΥ 7 μ.μ.
ΜΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΑ - BLACK ΜΠΕΕΕ (Θεματική ενότητα)

ΔΕΥΤΕΡΑ 14 ΜΑΡΤΙΟΥ 9 μ.μ.

ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΩΡΑΙΑ - ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ (Θεματική ενότητα)

ΤΡΙΤΗ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 9 μ.μ.

ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ - ΘΑΝΑΣΗ ΣΦΙΞΕ ΤΟ ΖΩΝΑΡΙ

ΤΕΤΑΡΤΗ 16 ΜΑΡΤΙΟΥ 9 μ.μ.

ΤΣΟΥΦ - ΣΣΣΣΤ (κινούμενα σχέδια) - ΙΣΟΒΙΤΕΣ

2011-01-18T19:36:00.000+02:00

Ένα καλάθι με κίτρα και λεμόνια

Η κρίση αναδεύει τα στερεότυπα. Αφρός και σώμα και πάτος ανακατεύονται βίαια, κοντά στο σημείο ζέσεως, δοκιμάζοντας βεβαιότητες, εδραίες πεποιθήσεις, κλισέ ορθοφροσύνης. Παραχωμένες ή ξεχασμένες λέξεις, εξορισμένες από το καθημερινό λεξιλόγιο του κανονικού βίου, κατά τον βρασμό της κρίσης κοχλάζουν στον αφρό, ταράζουν την μέχρι προ τινος αμέριμνη επιφάνεια. Πατρίδα, κοινότητα, κοινωνία, φιλία, αλληλεγγύη, οικογένεια, γειτονιά, συναδελφικότητα, ανάγκη, δανεικά, δουλειά, ματαίωση, φόβος...

Ενα μεσημεριανό Κυριακής, εντοπίσαμε μερικές ακόμη απρόοπτες φυσαλίδες. Καθόμασταν γύρω απ’ το συνηθισμένο φιλόξενο τραπέζι, φίλοι, συνομήλικοι, με παρόμοιες εμμονές. Ολοι είχαν συνεισφέρει το κατιτίς δικό τους. Διαπιστώσαμε ότι τα κατιτίς ήταν, επί το πλείστον, τοπικές λιχουδιές, προερχόμενα από σπίτια, κτήματα, κήπους, οικοτεχνίες, μικρές βιοτεχνίες. Ολα ξεχωριστά, διακεκριμένα, από χέρι, με ονομασία προελεύσεως, με αύρα προσώπων. Και υψηλής ποιότητας. Μπουρέκι σπιτικό από το Ηράκλειο, ελιές με ξύσματα πορτοκαλιού από τη Μάνη, κάστανα και αφρώδης οίνος Ιωαννίνων, γλυκό φραγκόσυκο και λιαστό κρασί απ’ τις Κυκλάδες, μανταρίνια Κορινθίας. Στο τραπέζι έλαμπε πολιτισμός: υλικός, αισθητηριακός και πνευματικός, παλαιός και απολύτως μοντέρνος.

Ενα αντικείμενο, μια χειρονομία μάλλον, μάς έσπρωξε να τα αντιληφθούμε αυτά σαν όλον, με δυναμική απρόσμενη. Ενας συνδαιτυμόνας κατέφθασε με την προσφορά του, ένα καλάθι. Το καλάθι περιείχε εσπεριδοειδή, κίτρα, λεμόνια, μανταρίνια, τόνους του κίτρινου, το πικρό και το ωχρό, λαμπρό πορτοκαλί, πράσινο· υφές των καρπών και υφή του καλαμιού· σφαίρες, ελλείψεις και κυλίνδρους. Το είδαμε σαν δώρο προς όλες τις αισθήσεις και σαν κέντρισμα του πνεύματος. Το καλάθι ερχόταν από την Κορινθία, συγκροτημένο από το φιλόπονο χέρι όχι ενός αγρότη, αλλά ενός αστού. Ο οποίος ωστόσο ζει τον τόπο, το νησί του, το χωριό του, το κτήμα, τον οπωρώνα, το άστυ, το πανεπιστήμιο, το όλον. Και το χέρι του συνεχίζει μια πράξη υπέρτατης κομψότητας και πραγματισμού: συνάζει τους καρπούς και τους ταιριάζει σ’ ένα καλάθι, κι ύστερα το μεταφέρει απ’ την εξοχή στην πόλη, από την Κορινθία στον Λυκαβηττό. Οι κόσμοι συναιρούνται, σαν να μην ήταν ποτέ χωρισμένοι, και το καλάθι απιθωμένο στο αστικό σαλόνι λάμπει, ακτινοβολεί, αρχαίο, μυθικό, μοντέρνο, αισθαντικό. Μάς φανερώνεται μια εκδοχή της ομορφιάς η ελληνική αρχοντιά, το Greek Chic, μια εκδοχή κομψότητας εφάμιλλη της τοσκανέζικης φινέτσας, της νοτιοϊταλικής, της σικελικής, της προβηγκιανής, της γοητείας του Χαλεπιού και της Μπαρμπαριάς, της ακατάλυτης αρχοντιάς της Μεσογείου.

Αυτή η ομορφιά έχει αλήθεια. Είναι η αλήθεια. Τολμώ να πω, είναι το κοινό και το κύριο των ρομαντικών και του Σολωμού, η sophia perennis του Πικιώνη, η sprezzatura του Καστιλιόνε και του Ραφαήλ, η ενορατική σύνθεση του Μπρωντέλ, η πυρετική διαύγεια του Καμύ. Είναι η αισθητή, η κτιστή ουσία του αρχαιότατου κόσμου που μας περιβάλλει, που τον ζούμε, κι είναι ουσία ολοζώντανη, παρούσα, δραστική, σήμερα, στον δύσκολο καιρό μας.

Κάλλος, φινέτσα, αλήθεια, ύλη, στρώματα πολιτισμού: αν τα αισθανθούμε, αν τα αντιληφθούμε, κι αν τα εντάξουμε μαλακά, αβίαστα, στον τωρινό βίο τον ψηφιοδικτυακό, τότε ίσως νιώσουμε λιγότερο αμήχανοι, λιγότεροι αβέβαιοι μες στο σκυθρωπό παρόν, λιγότερο φοβισμένοι μπρος στο σκοτεινό μέλλον. Η λησμονημένη και ταπεινωμένη ύλη του περιβολιού, και άλλες ύλες σαν κι αυτή, φέρνοντας τον χυμό, φέρνει τη μνήμη, τον αναστοχασμό, τη συνείδηση. Το ρίζωμα και τα κλαδιά. Με τη συνείδηση έρχεται και η περηφάνια της επάρκειας: να ξέρεις ποιος είσαι, ποιες φωνές αντηχείς, φωνές κεκοιμημένων, ηρώων, αισθητών, ταπεινών βροτών, να ξέρεις πόσος είσαι, περατός και συνεχόμενος.

Είδαμε το θαύμα του καλαθιού με τα κίτρα. Μια έλλαμψη, μια εμπειρία. Κι ακούσαμε φωνές: ένα λόγιος μάς διηγήθηκε την ιστορία ενός δυσειδούς αντάρτη που τραγούδησε αγγελικά το κλέφτικο του Κατσαντώνη τις μέρες της απελευθέρωσης: «Αυτού που πας μαύρο πουλί, μαύρο μου χελιδόνι, να χαιρετάς την κλεφτουριά κι’ αυτόν τον Κατσαντώνη», μα αυτός το άλλαζε κι έβαζε “κι’ αυτόν τον Βελουχιώτη”, καταλαβαίνετε, και το χωριό εμύριζε ψωμί φρεσκοψημένο, συμπληρώνει ο αφηγητής. Ενας άλλος λόγιος αφηγήθηκε ιστορίες της φυλακής και της εξορίας, με θηριώδεις φονιάδες και ζωοκλέφτες, ομηρικές μορφές, πρώην ήρωες πολέμων, άγριες ιστορίες ειπωμένες ανάλαφρα, σκανδαλωδώς χαριτωμένα, με το αίσθημα ιστορικού ανθρώπου, που βάζει σιμά τον πόνο και την αγαλλίαση, που ξέρει να μετράει τα μεγέθη και τους χρόνους. Θυμηθήκαμε έναν κεκοιμημένο φίλο, μαέστρο της ζωγραφικής, άρχοντα των αφηγήσεων, ακραίο αισθητή εν πτωχεία, αυθεντικό αριστοκράτη.

Κοχλάζει ο καιρός. Ας δούμε το καλάθι με τα εσπεριδοειδή.

Nίκος Γ. Ξυδάκης
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 16.1.2011

2010-12-21T18:39:00.000+02:00

Τα Βυζαντινά Μνημεία της Αττικής στο Διαδίκτυο

Ένας νέος δικτυακός τόπος που υλοποιήθηκε από το Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών (ΙΒΕ) του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (ΕΙΕ) μας ξεναγεί στα σημαντικότερα μνημεία της Αττικής από την εποχή των Βυζαντινών χρόνων, αποτελώντας έναυσμα και οδηγό μας για επιτόπου επισκέψεις.

Το site "Βυζαντινά Μνημεία Αττικής"

http://www.eie.gr/byzantineattica

περιλαμβάνει πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό για τους βυζαντινούς ναούς του λεκανοπεδίου, καθώς και για τοιχογραφίες, γλυπτά, ψηφιδωτά και χαράγματα. Επίσης, παρουσιάζει σπάνιο, ανέκδοτο υλικό της Βρετανικής Σχολής Αθηνών (σχέδια και φωτογραφίες Aγγλων αρχιτεκτόνων του 19ου αιώνα).

Κυριακή απόγευμα

2010-12-20T17:21:00.000+02:00

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ στο ΣΙΝΕ ΦΙΛΙΠ

Για όγδοη συνεχή χρονιά το ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς συνεχίζει το απόλυτα πετυχημένο πρόγραμμα "Κυριακάτικα απογεύματα στο cine ΦΙΛΙΠ".

Πρόκειται για την προβολή 25 αριστουργηματικών ταινιών για παιδιά και νέους με το μηδαμινό εισιτήριο των 2.50 ευρώ.

Οι προβολές γίνονται κάθε Κυριακή στις 4 μ.μ. στον πλήρως ανακαινισμένο κινηματογράφο ΦΙΛΙΠ στην πλατεία Αμερικής.

Μπορείτε να ξεφυλλίσετε διαδικτυακά τον κατάλογο των ¨Κυριακάτικων απογευμάτων" που κυκλοφόρησε εδώ:

http://issuu.com/theodosiou/docs/kyriakatikaapogeumata2010-2011

Η γειτονιά μας αλλιώς

2010-12-17T19:05:00.000+02:00

Ένα μικρό οδοιπορικό στη γειτονιά μας,

με γνωστές και άγνωστες καθημερινές εικόνες,

με φανερές και κρυφές ομορφιές,

με σημεία που τα προσπερνάμε αδιάφορα.

Τα γνωρίζετε, τα αναγνωρίζετε όλα;

Η εικόνα : ένας άλλος κόσμος.

Ίσως ο κόσμος μας ιδωμένος αλλιώς.

Χειμωνιάτικο λουλούδι

Άγιον Όρος στην πλατεία Αμερικής

Σταυρολούλουδο

Παιχνιδίσματα με το φως

Ένας χαρούμενος άνθρωπος

Ελεύθερος κυνηγημένος

Ο σκεπτόμενος της Ευπαλίνου

Δώρα ταπεινής λεμονιάς

Κυανή Ακτή

Μεγάλοι και μικροί

Περισσότερο φως

Δραπέτης

Αφθονία

ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΚΑΤΙ;

2010-12-16T18:49:00.000+02:00

Τα πολυτελή χωριά που στοιχειώνουν τους Ιρλανδούς

Η Ιρλανδία είναι γεµάτη πλέον από χωριά - φαντάσµατα. Και όχι λόγω της αγάπης των Κελτών για τους µύθους και το µεταφυσικό. Μεγάλα οικοδοµικάσυγκροτήµατα, µισοφτιαγµένα, περιµένουν µαταίως οικογένειες να ζήσουν σε αυτά ή επενδυτές, που όµως πλέον έχουν χρεοκοπήσει.
Τα παρατηρεί κανείς σε όλη την ιρλανδική ύπαιθρο. Ερηµα χωριά, σειρές από σπίτια - φαντάσµατα που χτίστηκαν για να αποδείξουν την ισχύ της κέλτικης τίγρης αλλά τώρα έχουν µετατραπεί στις ταφόπλακες εκείνου του ονείρου. Στο Σλάι Κοργκλας, στα κεντρικά της χώρας, δεκάδες πολυτελείς κατοικίες στέκονται µισοτελειωµένες, µε τους κήπους να χορταριάζουν και τους µισοβαµµένους τοίχους να έχουν αρχίσει να ξεφλουδίζουν. Τα έρηµα χωριά της Ιρλανδίας δηµιουργήθηκαν µεταξύ του 1998 και του 2006, όταν οι τιµές των ακινήτων στη χώρα τριπλασιάστηκαν και άρχισε ένας οικοδοµικός οργασµός. Περίπου 700.000 νέα σπίτια – σχεδόν ένα νέο σπίτι για κάθε έξι ιρλανδούς πολίτες – κατασκευάσθηκε στη διάρκεια αυτής της δεκαετίας.

Οι περίπου 4 εκατοµµύρια Ιρλανδοί πείσθηκαν ότι µπορούσαν να γίνουν όλοι πλούσιοι πουλώντας ο ένας σπίτια στον άλλον. Οικοδοµικά συγκροτήµατα εµφανίσθηκαν δίπλα σε µικρά χωριά και οι τιµές των ακινήτων στο ∆ουλβίνο ήταν αντίστοιχες µε εκείνες του Μανχάταν. Ανθρωποι διανυκτέρευαν σε αυτοκίνητα προκειµένου να είναι πρώτοι το πρωί σε µεσιτικά γραφεία και να πληρώσουν την προκαταβολή για µια γκαρσονιέρα που κόστιζε 500.000

ευρώ. Οπως γράφουν οι «Sunday Times», οι ιρλανδοί τραπεζίτες δανείστηκαν περισσότερα από 70 δισ. ευρώ από ξένεςτράπεζες για να συνεχίσουν να προµηθεύουν την αγορά ακινήτων. Σχεδόν το 30% της εργατικής δύναµης της Ιρλανδίας µαζί µε στρατιές πολωνών εργατών απασχολούνταν στις οικοδοµές. Η απληστία θεωρούνταν καλή, σχεδόνµια πηγή εθνικής υπερηφάνειας και όποιος τολµούσε να ασκήσει κριτική χαρακτηριζόταν προδότης επειδή δεν µπορούσε να δεχθεί ότι οι Ιρλανδοί θα γίνονταν πιο πλούσιοι και από τους Βρετανούς.

Μισοτελειωµένα ερείπια. Και µετά, µία ηµέρα, η φούσκα των ακινήτων έσκασε. Σήµερα που η Ιρλανδία έχει ενταχθεί πλέον στον ευρωπαϊκό µηχανισµό διάσωσης ταερείπια της φούσκας µπορεί να τα δει κάποιος παντού. Οι «επενδυτές» – απλοί πολίτες της µεσαίας τάξης που δανείστηκαν εκατοµµύρια για να χτίσουν σπίτια – βρίσκονται εγκλωβισµένοι σε µια αγορά που έχει καταρρεύσει. Τα περισσότερα σπίτια είναι µισοτελειωµένα, κάποια που έχουν τελειώσει έχουν καταστραφεί από τους καταπατητές. Μερικά µόνο κατοικούνται – από ενοίκους που παίρνουν επιδόµατα κοινωνικής πρόνοιας και πληρώνουν το πολύ 600 ευρώ τον µήνα για ενοίκιο. Πολλά από αυτά έχουν προβλήµατα ύδρευσης και αποχέτευσης καθώς οι κατασκευαστές βιάζονταν να τα χτίσουν πρώτα και µετά να φτιάξουν τα δίκτυα της περιοχής, ιδιαίτερα κοντά σε παλιά χωριά ή σε πιο αποµονωµένα τµήµατα της χώρας.

Οι τράπεζες πλέον έχουν κλείσει τις κάνουλες δανειοδότησης και έτσι οι αγοραστές δεν µπορούν να βρουν χρήµατα ούτε για να τελειώσουν τα σπίτια ούτε για να τα επιδιορθώσουν ούτε για υποτυπώδη βελτίωση των υποδοµών.

Το όνειρο έγινε εφιάλτης. Στη διάρκεια της άνθησης, το δηµοτικό συµβούλιο του Λόνγκφορντ δεχόταν 200-1.500 αιτήσεις για άδειες οικοδόµησης κάθε χρόνο. Η πόλη απέκτησε νέο εµπορικό κέντρο το οποίο σήµερα είναι άδειο. Ο δήµαρχος πίστευε ότι η περιοχή που ήταν φτωχή θα γινόταν σύντοµα πάµπλουτη. «Νοµίζαµε ότι όλα είχαν στέρεες βάσεις» λέει ο πολεοδόµος Ντόναλ Μακανµπίθα. «Ο πληθυσµός της πόλης αυξανόταν µε γοργούς ρυθµούς. Είχαµε πεισθεί ότι σύντοµα όλοι θα έχουµε διαµερίσµατα στην Κυανή Ακτή. Ο µέσος Ιρλανδός πραγµατικά πίστευε ότι δηµιουργούσε αυτό το εισόδηµα. ∆εν γνωρίζαµε ότι τα χρήµατα ήταν δανεικά. Το καταλάβαµε όταν πια ήταν πολύ αργά...».

Οι αµερικανικές επενδύσεις και η φούσκα των ακινήτων

Το 1989 η Intel, η αµερικάνικη εταιρεία κατασκευής µικροτσίπ, εκµεταλλευόµενη τη χαµηλή φορολογία των ξένων επιχειρήσεων, έφτιαξε το ευρωπαϊκό της εργοστάσιο λίγο έξω από το ∆ουλβίνο.

Ακολούθησαν και άλλοι γίγαντες της τεχνολογίας και ξαφνικά η Ιρλανδία, µε µόλις το 1% του πληθυσµού της Ευρωπαϊκής Ενωσης, βρέθηκε να έχει προσελκύσει το 25% όλων των αµερικανικών επενδύσεων στην Ε.Ε.

Οι τιµές των ακινήτων άρχισαν να παρουσιάζουν άνοδο το 1998, καθώς όλο και περισσότεροι ιρλανδοί µετανάστες επέστρεφαν στη χώρα τους. Το πρώτο κύµα των ξένων µεταναστών κατέφθασε για να δουλέψει σε καταστήµατα, εστιατόρια και οικοδοµές – δουλειές τις οποίες οι Ιρλανδοί δεν ήθελαν πλέον. Οµως το 2000 πολλές από τις δουλειές στον τοµέα της υψηλής τεχνολογίας χάνονταν ήδη προς την Ινδία εν µέσω µιας διαρκούς αναζήτησης όλο και πιο φθηνού εργατικού δυναµικού.

Κανείς στην ιρλανδική κυβέρνηση δεν έδειξε να το παρατηρεί.

Αντίθετα, στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, το φορολογικό σύστηµα τροποποιήθηκε προκειµένου να διευκολυνθούν όσοι ήθελαν να επενδύσουν σε ακίνητα. Εάν αγόραζες δύο ακίνητα, µπορούσες να µεταφέρεις τα έσοδα από το ενοίκιο του πρώτου σπιτιού στο κόστος αγοράς του δεύτερου χωρίς να φορολογείσαι – ένας παράδεισος για τους κερδοσκόπους.

Το πρώτο κύµα των επενδυτών, ένα καρτέλ γνωστών εταιρειών ακινήτων, έβγαλε πολλά χρήµατα λόγω της απληστίας και της αφέλειας µικρότερων επενδυτών που ήρθαν δεύτεροι. Η τιµή της γης εκτοξεύθηκε. Οι κερδοσκόποι έδιναν µια µικρή προκαταβολή, π.χ. 5.000 ευρώ, για ένα διαµέρισµα που κόστιζε 350.000 ευρώ και κατόπιν το πουλούσαν για 450.000
ευρώ µέσα σε 18 µήνες, λίγο πριν δηλαδή ολοκληρωθεί η κατασκευή του. Το κύµα των κορόιδων...

Καθώς η αγορά ανθούσε µεταξύ 2003 και 2006, το επόµενο κύµα επενδυτών ήταν απλώς κορόιδα. ∆ικηγόροι, γιατροί, εργαζόµενοι της µεσαίας τάξης άφηναν τις δουλειές τους και άρχισαν να βάζουν τεράστιες υποθήκες σε πολλές ιδιοκτησίες, πεπεισµένοι ότι αυτός είναι ο τρόπος για να γίνουν πλούσιοι. Παντού υπήρχαν οικοδοµές που στηρίχθηκαν σε µια διαρκή παροχή φθηνών δανείων, τα οποία πρότειναν οι ιρλανδικές τράπεζες. Οταν έσκασε η φούσκα των ακινήτων και οι τιµές τους έπεσαν σηµαντικά, πάρα πολλοί Ιρλανδοί βρέθηκαν µε τεράστια δάνεια σε µια αγορά όπου δεν κινούνταν τίποτα, µε τα κτίρια να τιµώνται πλέον πολύ λιγότερο από το κόστος τους...

Νατάσα Μπαστέα

ΤΑ ΝΕΑ Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010

2010-11-22T20:52:00.000+02:00

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Η Ένωση Πολιτών πλ. Καλλιγά είναι μία κίνηση 1.000 - μέχρι στιγμής - κατοίκων των Πατησίων, οι οποίοι έχουν πλέον απελπιστεί από την κατάσταση της περιοχής μας και την αδιαφορία της Πολιτείας για την τύχη των Ελλήνων πολιτών και των ξένων κατοίκων της.

Δυστυχώς κύριε Πρωθυπουργέ η οδυνηρή καθημερινή εμπειρία όλων των κατοίκων της περιοχής μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η πόλη μας έχει αφεθεί στην τύχη της, αφού αδυνατούμε να πιστέψουμε τα διαδιδόμενα, ότι δηλαδή υπάρχει οργανωμένο σχέδιο δημιουργίας γκέτο στις πάλαι ποτέ ακμάσασες αστικές γειτονιές μας.

Έχετε εκλεγεί κύριε Πρωθυπουργέ για να υπερασπίζετε την ελευθερία, την ασφάλεια και την περιουσία των Ελλήνων πολιτών. Η Ελληνική Πολιτεία, δια των αρμοδίων φορέων της, υποχρεούται να φροντίζει και προστατεύει τους Έλληνες και ξένους κατοίκους της πόλης μας.

Σύμφωνα με το άρθρο 5 παρ. 2 του Συντάγματος :

«Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους».

Εμείς όμως, σύμφωνα με όσα μας διδάσκει η καθημερινή μας εμπειρία, θεωρούμε ότι η ως άνω διάταξη του θεμελιώδους Νόμου της Ελληνικής Πολιτείας δεν εφαρμόζεται, αφού ούτε η ζωή ούτε η τιμή ούτε η ελευθερία μας προστατεύεται, καθώς η περιοχή μας εμφανίζει εκτεταμένες ζώνες ανομίας και παραβατικότητας :

- Ανεξέλεγκτη, καθημερινά και καθ΄ όλο το 24ωρο, εμπορία ναρκωτικών σε όλα τα κεντρικά σημεία της περιοχής μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια των κατοίκων.

- Μετατροπή της οδού Πατησίων, των παρόδων της, των πλατειών και ελεύθερων χώρων της περιοχής, αλλά και των αυλών μας, σε υπαίθρια πορνεία.

- Εγκατάλειψη των ελεύθερων χώρων (πλατείες, πάρκα) σε εμπόρους ναρκωτικών, εμπόρους λευκής και μαύρης σαρκός και σε άλλες παράνομες δραστηριότητες.

- Ανεξέλεγκτη, αθρόα, παράνομη εγκατάσταση λαθρομεταναστών σε συνθήκες που περικλείουν κινδύνους για την ασφάλεια και την υγεία των μονίμων κατοίκων της περιοχής, Ελλήνων και ξένων.

- Καθημερινές συμπλοκές ένοπλων λαθρομεταναστών μπροστά στα μάτια των παιδιών μας.

- Καθημερινές ληστείες, διαρρήξεις και κλοπές σε σπίτια και καταστήματα.

- Βίαιες επιθέσεις σε κατοίκους στους δρόμους και στα σπίτια μας.

- Καταστροφές δημόσιας περιουσίας στα αφύλακτα σχολεία μας.

- Βεβήλωση και καταστροφή μνημείων της περιοχής.

- Μετατροπή των δρόμων και των πλατειών σε αποχωρητήρια.

- Εκτεταμένο παραεμπόριο σε κεντρικά σημεία της οδού Πατησίων.

- Λειτουργία χωρίς άδεια, χωρίς τήρηση του ωραρίου και των αγορανομικών και αστυνομικών διατάξεων, ποικίλων καταστημάτων τα οποία έχουν μετατραπεί σε εστίες παράνομων δραστηριοτήτων.

Όλα αυτά οφείλονται, κύριε Πρωθυπουργέ, στην εγκληματική ανεπάρκεια ή αδιαφορία των αρμοδίων φορέων της Πολιτείας, οι οποίοι εκτελούν πλημμελώς τις εκ του νόμου υποχρεώσεις τους, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι των Πατησίων να ζούμε υπό καθεστώς φόβου και ανασφάλειας, τα παιδιά μας, στο δρόμο τους για το σχολείο, να γίνονται μάρτυρες απίστευτων σκηνών βίας και διαστροφής, ενώ οι ηλικιωμένοι γονείς μας έχουν αναγκαστεί να περιορίσουν τις μετακινήσεις τους, ωσάν να ζούμε σε κατεχόμενες εχθρικές περιοχές και όχι στην ελεύθερη Ελλάδα.

Η εισροή –στην πραγματικότητα, η εισβολή από τα αφύλακτα σύνορα της πατρίδας μας -120.000 λαθρομεταναστών ετησίως (σύμφωνα με τα δημοσιευμένα επίσημα στοιχεία) θα επιδεινώσει ακόμη περισσότερο τη σημερινή απαράδεκτη κατάσταση της Αθήνας και ιδιαίτερα της περιοχής μας.

Ελλάδα κύριε Πρωθυπουργέ δεν είναι μόνο η πλατεία Συντάγματος, η Εκάλη και το Καστρί.

Ελλάδα είναι και τα Πατήσια.

Σύμφωνα με το άρθρο 10 παρ. 1 του Συντάγματος : «Καθένας ή πολλοί μαζί έχουν το δικαίωμα, τηρώντας τους νόμους του Κράτους, να αναφέρονται εγγράφως στις αρχές, οι οποίες είναι υποχρεωμένες να ενεργούν σύντομα κατά τις κείμενες διατάξεις και να απαντούν αιτιολογημένα σε εκείνον, που υπέβαλε την αναφορά, σύμφωνα με το νόμο».

Σε εφαρμογή της παραπάνω διάταξης, σας καλούμε κύριε Πρωθυπουργέ να μας απαντήσετε :

Ποιες συγκεκριμένες ενέργειες σκοπεύετε να λάβετε προκειμένου να αποκατασταθεί, το ταχύτερο δυνατόν, η έννομη τάξη στην περιοχή μας ώστε να μπορούμε να κυκλοφορούμε ελεύθερα και χωρίς φόβο σε μία από τις κεντρικότερες περιοχές της πρωτεύουσας.

Κύριε Πρωθυπουργέ, οι κάτοικοι που συμμετέχουν στην Ένωση Πολιτών πλ. Καλλιγά δεν σκοπεύουν να υποκαταστήσουν τις νόμιμες αρχές και τους αρμόδιους φορείς της πατρίδας μας.

Δεν σκοπεύουμε να πάρουμε τον νόμο στα χέρια μας.

Απαιτούμε όμως να αναλάβετε εσείς προσωπικά, αλλά και όλοι οι αρμόδιοι φορείς της συντεταγμένης πολιτείας μας, τις ευθύνες που αναλογούν στον καθένα ώστε να επανέλθει η νομιμότητα, να ζωντανέψουν ξανά οι γειτονιές μας, να φύγει ο φόβος από την καθημερινή ζωή των κατοίκων της περιοχής μας.

Με βαθύτατη εκτίμηση

Ένωση Πολιτών πλ. Καλλιγά

2010-11-13T12:41:00.001+02:00

ΠΑΡΑ ΠΡΟΣΤΑΤΑΣ ΝΑ 'ΧΩΜΕΝ

Το τι ακριβώς είναι η πολιτιστική κληρονομιά δεν μπορεί να αναπτυχθεί σε λίγες γραμμές, αν όμως υποθέσουμε ή δεχτούμε ότι η ιδιοτέλεια είναι ένα από τα σημαντικότερα κίνητρα των ανθρωπίνων ενεργειών, τότε είχαμε κάθε αιτία να εγκύψουμε, από χρόνια, στα κείμενα των μεγάλων ποιητών και συγγραφέων μας, όχι από λογοτεχνική, φιλοσοφική, υπαρξιακή ανάγκη, αλλά από καθαρά πρακτικούς, ωφελιμιστικούς λόγους: και πιο συγκεκριμένα, για να αποφύγουμε τη χρεοκοπία ως λαός, έθνος και κοινωνία.

Δεν εννοώ μόνο την οικονομική που, όσο κι αν ταράζει και κλυδωνίζει, αντιμετωπίζεται όμως ευκολότερα από την υποδόρια, την ουσιαστική χρεοκοπία που μαστίζει εδώ και δυόμισι δεκαετίες τη χώρα, δηλαδή την ηθική εξαχρείωση των ανθρώπων, τη διάλυση κάθε κοινωνικού ιστού, την κατάλυση της έννοιας της κοινότητας, συνδυασμός που ως γνωστόν επιφέρει την πάσης φύσεως κατάπτωση και υποτέλεια.

Γράφει λοιπόν σχετικά με τα χρέη και τις συνέπειές τους ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο διήγημα «Η φωνή του Δράκου» :

«Μίαν βραδιάν, η Κρατήρα η Διομαίνα, γεροντοκόρη πλέον ή σαράντα χρόνων, έμεινε να διανυκτερεύση εις το καλύβι το πενιχρόν, το οποίον είχε μέσα εις τον ελαιώνα (...) είχε κτήματα άξια λόγου η γεροντοκόρη, αν και πολύ βεβαρημένα με χρέος, χαρά δε και παρηγορία της, ελπίς και απαντοχή της, ότι θα κατώρθωνεν επί τέλους, από χρόνον εις χρόνον, να εξοφλήση αυτό το χρέος -το οποίον εκολλούσεν ως ψώρα και επληθύνετο ως η κάμπη εις τα φυτά ...»

Χρήσιμες κατευθυντήριες παρατηρήσεις για τα σοφά οικονομικά επιτελεία μας, τα νοικοκυριά και τους ιδιώτες που επαφίενται αμέριμνοι στην τηλεοπτική «αγωγή» τους. Κι όσο για το δυσθεώρητο και δυσεπίλυτο ερώτημα, «πού οφείλεται η διαφθορά, πώς και πότε ενέσκηψε στην κοινωνία μας, ποιος ευθύνεται, οι εκάστοτε κυβερνώντες και το σύστημα ή ο καθένας προσωπικά απ' τους πολίτες», θα μπορούσαμε να το είχαμε απαντήσει και αντιμετωπίσει, αν διαβάζαμε έγκαιρα:

«.....Χαρά για τα μελλούμενα, δάκρυα για την σκλαβιά την περασμένη. Και για το σήμερα τι να ειπώ; Η διαφθορά είναι τόσο γενική κι έχει τόσο βαθειές τις ρίζες, που σε κάνει να σαστίζης. Μόνο όταν οι αφορμές της διαφθοράς εξολοθρευθούν πέρα ως πέρα, θα μπορέσουμε να έχουμε μια ηθική αναγέννησι. Τότε το μέλλον μας θα είναι μεγάλο, όταν όλα στηριχτούν στην ηθική, όταν θριαμβεύση η δικαιοσύνη, όταν τα γράμματα καλλιεργηθούν όχι για μάταιη επίδειξη παρά για όφελος του λαού, που έχει ανάγκη από παιδεία και από μόρφωσι όχι σχολαστική. Τότε θα έχουμε -ή μάλλον θα έχουν τα παιδιά μας- μια ηθική αναγέννησι και το μέλλον θα είναι μεγάλο».

Το θέμα δεν εξαντλείται με μια μόνο αναφορά. Ο συγγραφέας επιμένει:

«Η διαφθορά είναι τόσο γενική και έχει τόσας βαθείας ρίζας, ώστε μου προκαλεί κατάπληξιν. Με τοιαύτην σταθερότητα, νομίζω δυνατήν, μίαν ηθικήν αναγέννησιν, αρκεί όμως οι αίτιοι αυτής (της διαφθοράς) να εκλείψουν εντελώς».

Καίριες και συγκλονιστικές επισημάνσεις του Διονύσιου Σολωμού, που προσχηματικά και επιδερμικά τιμάται ως εθνικός ποιητής από πολιτεία και λαό, σε επιστολές του προς τον δικαστή του Αγώνα Γεώργιο Τερτσέτη και τον αδελφό του Δημήτριο Σολωμό, αντίστοιχα, το 1842 (Απαντα Σολωμού, εκδ. ΟΕΔΒ, σελ. 549. Η διαφορά στη γλώσσα των επιστολών οφείλεται στις διαφορετικές επιλογές των μεταφραστών τους, αφού όλες οι επιστολές του Σολωμού είναι γραμμένες στα ιταλικά).

Διαφθορά, δάνεια και χρέη οδηγούν στην υποτέλεια και στη χρεοκοπία, κι έτσι ερχόμαστε καταπρόσωπο με το υπ' αριθμόν ένα ζήτημα που ταλανίζει εξ αρχής την Ελλάδα, το ζήτημα της ανεξαρτησίας της, και το οποίο άλλοτε αντιμετωπίζει επιτυχώς κι άλλοτε ανεπιτυχώς, όπως σήμερα, και μάλιστα με τόσο τραγικά αναξιοπρεπή και άδικο τρόπο. Ωστόσο, το τι πρέπει να θυσιάζουμε προκειμένου να κατακτούμε και να διατηρούμε την ανεξαρτησία και την ελευθερία μας, μάς έχει ειπωθεί ήδη από το 1826:

Καλλήτερα καλλήτερα,

διασκορπισμένοι οι Ελληνες

να τρέχωσιν τον κόσμο,

με εξαπλωμένην χείρα,

ψωμοζητούντες

ΠΑΡΑ ΠΡΟΣΤΑΤΑΣ ΝΑ 'ΧΩΜΕΝ.

Τον δρόμο της προσωπικής και συλλογικής αξιοπρέπειας δείχνει για ακόμη μια φορά ο πανένδοξος Ανδρέας Κάλβος (Λυρικά, ωδή έκτη: Αι Ευχαί, στροφές τρίτη-τέταρτη).

Ομως, δεν αφορά πια ούτε τόν Κάλβο ούτε τον Σολωμό και τον Παπαδιαμάντη, αν θα συνειδητοποιήσουμε επιτέλους και αφυπνισθούμε από τα λόγια τους.

Αφορά τους εγγράμματους αγράμματους. Εμάς.

Αλέξανδρος Ασωνίτης

Ελευθεροτυπία 6 Νοεμβρίου 2010

2010-11-09T19:52:00.000+02:00

Η ακηδία της πλειοψηφίας

Απομακρυνόμενος από την Αθήνα μαθαίνεις περισσότερα: για την πόλη που ζεις, για τις πόλεις που επισκέπτεσαι, για τους ανθρώπους που κρατούν όρθια ακόμη τη χώρα. Ιδίως αυτές τις θερμές στιγμές, εκλογών και πολιτικών ανακατατάξεων, υπόγειων κοινωνικών μετασχηματισμών και αναδιατάξεων του φαντασιακού.

Ενας παλιός φίλος αφηγείται τον εφιάλτη που ζει τα τελευταία πέντε - έξι χρόνια στο σπίτι του επί της οδού Ηπείρου: Ολα άλλαξαν ραγδαία μετά το 2004, ξαφνικά ξύπνησα στο Ισλαμαμπάντ... Στα διαμερίσματα του ορόφου μου, δυάρια και τριάρια, μένουν δέκα-είκοσι-τριάντα άνθρωποι, δεν ξέρω πια, δεν ξέρω ποιοι είναι, πούθε έρχονται, τι γλώσσα μιλάνε, πηγαινοέρχονται και αλλάζουν, δεν τους καταλαβαίνω και δεν με καταλαβαίνουν, δεν μπορούμε καν να τσακωθούμε όταν θορυβούν στις 2 η ώρα τα μεσάνυχτα, όταν κοπανάνε το καταμεσήμερο, όταν το εστιατόριο απέναντι έχει μετατραπεί σε ντισκοτέκ· δεν μπορώ να κοιμηθώ ούτε με ωτοασπίδες, δεν μπορώ να δω τηλεόραση, μου έχουν ανοίξει το σπίτι δυο φορές, μ’ έχουν ληστέψει στην Αχαρνών· το πουλάω 35 χιλιάδες, ό,τι πιάσει, είναι εφιάλτης, ντρέπομαι που το λέω, μένω στη γειτονιά από τη δεκαετία ’70, το σπίτι το αγόρασα το ’90, ντρέπομαι που σου τα λέω, θα νομίζεις ότι είμαι χρυσαυγίτης, αλλά δεν με νοιάζει κιόλας πια, δεν αντέχω...

Σε μια άλλη συνάντηση, νέος επιχειρηματίας, προκομμένος, υποστήριζε ότι το Σύνταγμα χρησιμοποιείται εναντίον του πολίτη. Υποστήριζε με ζέση τη δουλειά του, τον χώρο του, δεν ήταν σε θέση να ακούσει λέξη για δημόσιο χώρο, κοινά αγαθά, αισθανόταν υπό τη διαρκή απειλή ενός κράτους αναξιόπιστου, ακατανόητου, απόμακρου, εχθρικού. Ηταν μόνος εναντίον όλων. Ημασταν μαζί και εντελώς χώρια, πιθανόν και ενάντιοι. Δεν μας συνέδεε κάτι μονιμότερο, αρχές, πλαίσιο, συνομολογία κοινών αξιών. Ουτε καν το Σύνταγμα. Κι όμως τρώγαμε και γελούσαμε· στον αφρό.

Οι Ελληνες ξυπνούν βίαια από το όνειρο της αιώνιας ευμάρειας· και ξυπνούν μέσα σε έναν εφιάλτη. Δεν πιστεύουν ότι «αυτό» τούς συμβαίνει. Οι αντιδράσεις ποικίλλουν: Αλλοι γυρνάνε απ’ το άλλο πλευρό και συνεχίζουν τον πρότερο ύπνο – κι ας μην ξυπνήσουν ποτέ. Αλλοι παγώνουν από τον φόβο και μένουν παγωμένοι μες στον εφιάλτη. Αλλοι μυκτηρίζουν όλους τους άλλους, εκτός από τους εαυτούς τους: το κράτος, τους δημόσιους υπάλληλους, το κακό ριζικό. Αλλοι αναχωρούν από τη στενόχωρη πραγματικότητα, την περιδιαβάζουν μα δεν την ακουμπούν. Αλλοι πνίγονται από θυμό, άλλοι πνίγονται από αδυναμία κατανόησης.
Τέτοιες αντιδράσεις, θυμικές, όρισαν την εκλογική συμπεριφορά, με προεξάρχουσα την ηχηρή, τη βροντώδη και δυσοίωνη αποχή.

Αυτή την αποχή την ονομάζω πάγωμα, κατάθλιψη, αδράνεια, ακηδία. Ακηδία, αυτό προ πάντων: ψυχική και πνευματική νωθρότητα, οκνηρία, ολιγωρία, απουσία εγρήγορσης, αδιαφορία, αθυμία, ανορεξία. Σε αυτή την αμαρτία–ασθένεια έχουμε υποπέσει πλειοψηφικά, σε αυτήν έχουμε αφεθεί και βουλιάζουμε, στη νάρκη του εθισμένου και ανήμπορου, του αιφνιδιασμένου. Μέχρι στιγμής.

Νίκος Ξυδάκης
Καθημερινή 9.11.2010

2010-11-05T18:59:00.001+02:00

Τα καράβια μου καίω

Τα καράβια μου καίω

δε θα πάω πουθενά.

Μπρος στα πόδια σου κλαίω
μη μ΄αφήσεις σου λέω
να σ΄αφήσω ξανά.

Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ
ένα χάδι ως τώρα
πάντα εδώ θα γυρνώ.

Από πείσμα και τρέλα θα ζω
σε τούτη τη χώρα
ώσπου να ΄βρω νερό
γιατί ανήκω εδώ.

Τα παιδιά στην κερκίδα
είναι η μόνη σου ελπίδα
πρωινός ουρανός

Σταυρωμένη πατρίδα
μες στα μάτια σου είδα
της ανάστασης φως.

Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ
ένα χάδι ως τώρα
πάντα εδώ θα γυρνώ.

Από πείσμα και τρέλα θα ζω
σε τούτη τη χώρα
ώσπου να ΄βρω νερό
γιατί ανήκω εδώ.

Όποιος σε δει
για μια στιγμή
δίχως του πένθους
το μαύρο μανδύα.
Θα ΄σαι εσύ
θεά γυμνή
η αμαρτία του
κι η τιμωρία.
Σαν οπτασία
για μια ζωή.

Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ
ένα χάδι ως τώρα
πάντα εδώ θα γυρνώ.

Από πείσμα και τρέλα θα ζω
στην έρημη χώρα
ώσπου να ΄βρω νερό

γιατί ανήκω εδώ.

Νίκος Πορτοκάλογλου

Εμείς πάντως δεν φεύγουμε από εδώ

2010-11-01T19:02:00.000+02:00

Νέοι Ευρωπαίοι που εργάζονται στην Ελλάδα μάς προτρέπουν να μην εγκαταλείψουμε την πατρίδα μας

Επτά στους δέκα νέους Ελληνες θέλουν να φύγουν από τη χώρα. Το 42% των Ελλήνων κάτω των 35 ετών έχουν ήδη αναλάβει δράση για να αναχωρήσουν μια ώρα αρχύτερα. Εξι στους δέκα νέους προτιμούν μια θέση εργασίας στο εξωτερικό παρά μια μόνιμη δουλειά στην Ελλάδα. Οι έρευνες δημοσιεύονται η μία μετά την άλλη και τα αποτελέσματά τους είναι κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικά. Οικονομική κρίση, αναξιοκρατία, αντίδραση στο πολιτικό σύστημα, απογοήτευση. Οσες και αν είναι οι αιτίες, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: η νέα γενιά, το (υποτιθέμενο) μέλλον του τόπου μας, επιθυμεί διακαώς να... ρίξει μαύρη πέτρα πίσω της.

Και όμως, υπάρχουν ανάμεσά μας νέοι που διατηρούν την ελπίδα τους και διακηρύττουν με κάθε ευκαιρία ότι δεν πρόκειται να φύγουν. Μόνο που δεν είναι Ελληνες. Πρόκειται για ευρωπαίους πολίτες που έφτασαν στη χώρα μας για τους δικούς τους λόγους ο καθένας, έζησαν την άνοδο και την (ελεύθερη) πτώση της, μα ακόμη πιστεύουν σε αυτήν και δεν εγκαταλείπουν.

Η κυρία Καρολίν Σατρ από τη Νάντη της Γαλλίας μεγάλωσε περνώντας κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα, λόγω της ιδιαίτερης αγάπης που είχε για τη χώρα μας ο πατέρας της. «Οταν τελείωσα τις σπουδές ιταλικής και ελληνικής φιλολογίας στη Νάντη,αποφάσισα ότι είχε έρθει η στιγμή να κάνω μια νέα αρχή στην Ελλάδα. Μάζεψα τα πράγματά μου και μετακόμισα» λέει η ίδια στο «Βήμα». Την τελευταία οκταετία είδε την Ελλάδα να αλλάζει, τόσο προς το καλύτερο όσο και προς το (πολύ) χειρότερο, με αποκορύφωμα τη σημερινή οικονομική κρίση. «Οι συνθήκες είναι άσχημες, ωστόσο μέσα στη γενική απογοήτευση απαξιώνεται κάθε ελληνικό χαρακτηριστικό και εξιδανικεύεται ό,τι γίνεται στο εξωτερικό.Για παράδειγμα, δεν έχω συναντήσει πουθενά αλλού την ελληνική αλληλεγγύη ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας. Ναι, οι μισθοί είναι πιο χαμηλοί στην Ελλάδα, όμως οι γονείς πρόθυμα παραχωρούν ένα ιδιόκτητο διαμέρισμα στα παιδιά τους που βρίσκονται στο ξεκίνημα της καριέρας τους.Στη Γαλλία,αντιθέτως,οι μισθοί είναι λίγο καλύτεροι αλλά οι νέοι δεν ζουν καλύτερα,γιατί είναι αναγκασμένοι να τα βγάζουν πέρα ολομόναχοι» τονίζει.

Σύμφωνα με τον κ. Τέμου Λέχτινεν, ο οποίος κατάγεται από τη Φινλανδία και έπειτα από μία δεκαετία στις Βρυξέλλες έφτασε στην Ελλάδα για να αναλάβει το Τμήμα επικοινωνίας γνωστής εταιρείας online στοιχημάτων σε Ελλάδα και Κύπρο, το βασικό πρόβλημα των νέων Ελλήνων είναι ότι «επαναλαμβάνουν πεισματικά ότι όλα είναι μάταια και ότι “τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει”, με αποτέλεσμα αυτό εν τέλει να γίνεται πραγματικότητα! Οσο περισσότερο το λένε, τόσο περισσότερο το πιστεύουν.Το μόνο σίγουρο είναι,άλλωστε, ότι αν φύγουν όλοι οι άξιοι από τη χώρα, ποτέ δεν θα βγούμε από την κρίση», σχολιάζει. Συχνά, μάλιστα, οι Ευρωπαίοι που ζουν στη χώρα μας καταλήγουν να υποστηρίζουν την Ελλάδα απέναντι στην απογοήτευση ακόμη και των μελών της ίδιας της οικογένειάς τους!

«Η γυναίκα μου σκέφτεται ότι ίσως θα έπρεπε να γυρίσουμε στη Γερμανία γιατί αμφιβάλλει ότι κάτι θα αλλάξει. Εγώ επιμένω ότι εδώ είναι καλύτερα διότι υπάρχει ένα τεράστιο δυναμικό που παραμένει ανεκμετάλλευτο και συνεπώς είναι στα χέρια μας να το αξιοποιήσουμε» αναφέρει ο κ. Μίχαελ Οξ, γερμανός γραφίστας ο οποίος ζει στην Αθήνα και είναι παντρεμένος με Ελληνίδα. «Ακούγεται τετριμμένο, όμως η κρίση είναι πράγματι μια ευκαιρία για την Ελλάδα. Είμαστε στον πάτο,χειρότερα δεν γίνεται.Από εδώ και πέρα,μόνο να βελτιωθούμε μπορούμε» καταλήγει.

Υπάρχουν, τέλος, και αυτοί που πιστεύουν ότι η κρίση είναι μια ευκαιρία για αναθεώρηση των καταναλωτικών προτύπων που επικρατούσαν στο παρελθόν στην Ελλάδα. Ο Πορτογάλος κ. Τιάγο Μάρτινς, ελεύθερος επαγγελματίας, έφτασε στην Ελλάδα σε ηλικία 27 ετών, όταν επέλεξε μια θέση πρακτικής στην έκθεση Ηelexpo της Θεσσαλονίκης. «Μου έκανε εντύπωση η ευκολία με την οποία οι νέοι ξόδευαν χρήματα για τη (ήδη ακριβή) νυχτερινή διασκέδαση. Φοιτητές και νέοι εργαζόμενοι παράγγελναν τρία ή τέσσερα ποτά αξίας 10 ευρώ το ένα,έπιναν καφέδες στην εξωφρενική τιμή των 5 ευρώ,τον έναν μετά τον άλλον- κάτι που δεν είχα ξανασυναντήσει. Η κρίση τούς “προσγείωσε”, όμως αυτή η ανώμαλη προσγείωση έχει και τη θετική της πλευρά. Βλέπω πλέον τους έλληνες φίλους μου να συγκεντρώνονται για φαγητό σε σπίτια, να πηγαίνουν για περπάτημα ή για να αθληθούν παρέα, να απολαμβάνουν σε τελική ανάλυση όλα τα απλά πράγματα που οι νέοι της Ευρώπης (κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία) έκαναν εδώ και χρόνια» σχολιάζει μιλώντας στο «Βήμα».«Συνεχώς με ρωτούν γιατί μένω...»

O εικονιζόμενος Κάρλος Γκουτιέρες ντε λα Κρουθ, προσωπικός γυμναστής, δηλώνει μιλώντας προς «Το Βήμα»: «Εχω κουραστεί να ακούω την ερώτηση “αφού είσαι Ισπανός και μπορείς να φύγεις... γιατί δεν φεύγεις;”. Η απάντηση είναι ότι δεν θέλω να φύγω γιατί έπειτα από τρία χρόνια στη Θεσσαλονίκη, έχω αγαπήσει αυτή χώρα και- σε αντίθεση με τους ντόπιους- δεν έχω χάσει την ελπίδα μου ότι θα τα καταφέρουμε. Δέχομαι αυτή την απαξιωτική ερώτηση καθημερινά και είναι αποκαρδιωτικό να ακούς τους ίδιους τους Ελληνες να δυσφημούν τη χώρα τους μπροστά σε έναν ξένο. Με κάνει να αναρωτιέμαι πώς θα προωθήσουμε την Ελλάδα τουριστικά και επικοινωνιακά, αν επιμένουμε να τη λοιδορούμε; Σίγουρα υπάρχουν πολλά προβλήματα και συχνά εκνευρίζομαι με την αδιαφορία, την αναλγησία και την “αντικοινωνική” συμπεριφορά πολλών συμπολιτών μας. Ωστόσο η πρώτη μου σκέψη είναι “τι μπορούμε να κάνουμε για να το αλλάξουμε; ” και όχι “τι μπορώ να κάνω για να... φύγω;”. Αν όλοι φύγουμε ποιος θα μείνει να προστατεύσει την Ελλάδα από αυτούς που την κατάντησαν έτσι;».

Έλλη Ισμαηλίδου

TO ΒΗΜΑ Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2010

2010-10-29T18:24:00.000+03:00

Take a walk on the wild side

Ζητιάνοι, πρεζάκια, πλανόδιοι πωλητές, φυλές των φαναριών. Ανάμεσά τους, με το φως της μέρας, κυκλοφορούν και μικρομεσαίοι Ελληνες, από ανάγκη, επειδή πρέπει να βρίσκονται εκεί, επειδή περνούν απ’ εκεί, επειδή ξέμειναν οι δουλειές τους εκεί. Οταν πέσει η νύχτα, οι μικρομεσαίοι εξαφανίζονται, εκτός από όσους έχουν τα σπίτια τους εκεί: είναι αυτοί που ζουν εκτός πολιτεύματος, όπως περιγράφει τον εαυτό του φίλος, κάτοικος Πατησίων.

Κάθε περιγραφή της παρούσας κατάστασης στο ιστορικό κέντρο υπολείπεται της πραγματικότητας· κάθε περιγραφή είναι πιο ζοφερή από την προηγούμενη. Καθώς σωρεύονται οι περιγραφές, αποσπασματικές και περιπτωσιολογικές, μετατρέπονται ακαριαία σε κοινοτοπία, καταντάνε αναμενόμενη μικροφρίκη. Οι μικρομεσαίοι δεν θέλουν να μαθαίνουν, δεν θέλουν να βλέπουν λιώμα πλάσματα χυμένα στα ρείθρα, δεν θέλουν να μυρίζουν ούρα, δεν θέλουν να ακούνε για εγκληματικότητα, δεν θέλουν να δεχτούν ότι η πόλη τους, η πρωτεύουσα του κρατιδίου, καρδιά και πνεύμονας της Δημοκρατίας, κατελήφθη από αλλότριες δυνάμεις, από υπέρτερες δυνάμεις, από τις δυνάμεις της απόλυτης φτώχειας, της εξαθλίωσης, των ανθρώπινων ναυαγίων. Οι μικρομεσαίοι δεν θέλουν να ξέρουν ότι η Αθήνα μετασχηματίζεται σε χωματερή, ότι η εξαθλίωση απλώνεται σαν γιγάντιος μύκητας που όλα τα σκεπάζει και τα κατατρώει, από το κέντρο, εστία της λοίμωξης, προς την περιφέρεια, προς τις γειτονιές, τις συνοικίες, τα προάστια.

Οι μικρομεσαίοι Ελληνες δεν θέλουν να ξέρουν το προφανές: Στη χωματερή του ιστορικού κέντρου καθρεφτίζεται εν μέρει η παρούσα Ελλάδα, και εν όλω η επελαύνουσα Ελλάδα του σκληρού χειμώνα 2010 - 11. Καθρεφτίζεται ένα κράτος, μια διοίκηση, ένα πολιτικό σύστημα και ένας λαός, που περιφρόνησαν τον δημόσιο χώρο, τον συλλογικό βίο, το κοινό καλό, το σχέδιο, την ταυτότητα, που στρουθοκαμήλισαν ενώπιον της ζωής με κλισέ ορθοφροσύνης, που φάνηκαν οπισθόβουλοι, συμφεροντολόγοι, απαθείς, κυνικοί, κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν.

Η μεσαία τάξη, παγωμένη και έμφοβη, δεν θέλει να δει την προεικόνισή της: Εξω από κάθε μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας, που κλείνει και μένει ξενοίκιαστο, πένθιμο, στήνεται σκουπιδαριό και δημόσιο ουρητήριο. Το άφησε ο μαγαζάτορας, ο ιδιώτης, έγινε οιονεί δημόσιο, το άφησαν όλοι: ακόμη και οι οδοκαθαριστές του δήμου. Αυτή η εικόνα, βγαλμένη από δυστοπικά μυθιστορήματα και ταινίες, βγαλμένη από βίαια ντοκιμαντέρ και βίντεο ειδήσεων, θα ’πρεπε να στοιχειώνει τον ύπνο των Ελλήνων. Με υπερφορτωμένες και υποβαθμιζόμενες υποδομές, με σχολεία και νοσοκομεία σε φθίση, με τον κοινωνικό μισθό ισχνό ή ανύπαρκτο, με το νόμιμο εισόδημα συρρικνούμενο, με την παραοικονομία υπό πίεση, με το κράτος χρεοκοπημένο, με τους κυβερνήτες λίγους και άσχετους, ελπίζει άραγε ο Ελληνας ότι τα πράγματα θα φτιάξουν; Μαγικά;

Θα βουλιάζουμε. Κάθε μέρα, κάθε μήνα. Η ύφεση φέρνει φτώχεια στη μικρομεσαία Ελλάδα, φέρνει μνήμες υπανάπτυξης, φέρνει τον μικρομεσαίο, αυτόν που ξέχασε τη φτώχεια και την σπάνιδα, πιο κοντά, όλο και πιο κοντά στο επίπεδο του οικονομικού πρόσφυγα, του μετανάστη, του απεγνωσμένου. Ο βούρκος του περιθωριακού απειλεί να ρουφήξει και τον ενταγμένο μικρομεσαίο. Μοιράζονται τον ίδιο δημόσιο χώρο, την ίδια ζούγκλα, την ίδια χωματερή.

Στην κρίση καλύτερος δρομέας είναι ο πλούσιος, έγραψε ένας τραπεζίτης πρόσφατα. Ουδέν αληθέστερον. Οι έχοντες δεν ζουν καν στην Αθήνα, δεν τους νοιάζει· και ίσως βλέπουν την παρακμή της μεσαίας τάξης σαν αποκατάσταση της διασαλευθείσας τάξης, της απόλυτης κυριαρχίας τους, της φεουδαρχίας με νεωτερικά ψιμύθια. Οι περισσότεροι πολιτικοί υπηρετούν αυτή τη λογική, ή ανήκουν σ’ αυτήν· έχουν εγκαταλείψει προ πολλού και τη δημοκρατία και την πατρίδα.

Το θέμα είναι τι κάνουν οι μικρομεσαίοι, οι πολλοί, όσοι δεν είναι πάνω από τη φτώχεια, αλλά μακριά από τον πλούτο· τι κάνουν για να σωθούν. Εκαναν το κουνέλι, λούφα και φυγή· μήπως και ωφεληθούν οι ίδιοι από την αδικία, την ανισότητα, την ανομία. Τώρα όμως απειλούνται με ισοπέδωση όλοι, κανείς δεν μπορεί να σωθεί μόνος του.

Μόνο αν δράσουν συλλογικά, μόνο αν μεταβούν στο Εμείς, θα μπορέσουν να αποτρέψουν την εξολόθρευσή τους, υλική, ηθική, πνευματική. Μόνο αν αποφασίσουν να δράσουν για τον συλλογικό εαυτό, μόνο τότε υπάρχουν ελπίδες ανάσχεσης και αναστροφής τα χρόνια που έρχονται. Οποιος δεν καταλαβαίνει, όποιος δεν αντιλαμβάνεται την ιστορική θραύση, ας κάνει μια βόλτα on the wild side.

Νίκος Γ. Ξυδάκης

Καθημερινή 12.9.2010

2010-10-25T20:51:00.000+03:00

Πάμε πλατεία

Η Ένωση Πολιτών πλ. Καλλιγά σας καλεί

την Κυριακή 31 Οκτωβρίου στις 11 π.μ. στην πλατεία Καλλιγά (Καραμανλάκη)

για περίπατο, γνωριμία και συζήτηση.

Ελάτε να δείτε ποιοι είμαστε, τι θέλουμε, πώς σκεπτόμαστε.

Πείτε μας κι εσείς τη γνώμη σας.

Σας περιμένουμε με τους φίλους σας.

2010-10-23T11:17:00.000+03:00

Πόσοι άγγελοι χορεύουν στη μύτη μιας βελόνας;

Η περιπέτεια των Χιλιανών μεταλλωρύχων, η αποτίμηση του κόστους των λαθρομεταναστών για το καταχρεωμένο Εθνικό Σύστημα Υγείας της Ελλάδας και η καλή πράξη ενός φτωχού μετανάστη συνδέονται μεταξύ τους. Oλες έχουν στο κέντρο την τόσο μεταβλητή αξία του ανθρώπου. Η κάθε ιστορία ακουμπάει πάνω στο σημείο όπου η ύλη συναντάται με το άυλο, με μόνο καταλύτη και κριτήριο το πώς ο καθένας μας ή η κοινωνία ολόκληρη βλέπει και αισθάνεται ένα γεγονός. Είναι το «ανθρώπινο» αντίστοιχο του παλιού θεολογικού προβλήματος για το πόσοι άγγελοι μπορούν να χορεύουν στη μύτη μιας βελόνας. Και το πώς αποτιμάμε τον κάθε άνθρωπο, λέει περισσότερα για τον καθένα μας και για την κοινωνία μας απ’ ό, τι λέει για τον ίδιο.

Η ιστορία των μεταλλωρύχων συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο. Για 70 μέρες η ανθρωπότητα παρακολούθησε τις προσπάθειες απεγκλωβισμού τους από τα βάθη της γης, έως την ώρα που βγήκε ο τελευταίος στην επιφάνεια την περασμένη Πέμπτη. Η παγκόσμια συγκίνηση έκανε το επίτευγμα της διάσωσης 33 ταπεινών εργατών εφάμιλλο της πρώτης προσελήνωσης το 1969. Το κόστος της επιχείρησης υπολογίζεται στα 20 εκατ. δολάρια ή 606.000 δολάρια για τον κάθε μεταλλωρύχο. Σύμφωνα με το πρακτορείο Associated Press, οι μεταλλωρύχοι αμείβονται με 1.600 δολάρια τον μήνα, οπότε το κόστος της διάσωσης ισοδυναμεί με 31 χρόνια εργασίας. Αν λογαριάσουμε πόσοι εργαζόμενοι πεθαίνουν σε ορυχεία σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο, χωρίς να δίνονται σημαντικές αποζημιώσεις στις οικογένειές τους, τότε καταλαβαίνουμε την υπέρβαση στην περίπτωση των «33».

Πώς έγινε αυτό; Η κυβέρνηση αποφάσισε να επενδύσει στην επιχείρηση διάσωσης, όταν ακόμη δεν γνώριζε κανείς αν οι μεταλλωρύχοι ήταν ζωντανοί· η τηλεόραση και άλλα μέσα επικοινωνίας έκαναν τη διάσωση σημαντικό γεγονός σε κάθε γωνιά του πλανήτη· η τεχνολογία έχει προοδεύσει σε τέτοιο βαθμό που η διάσωση των 33 ήταν εφικτή. Εφικτή και ακριβή. Με όλα αυτά, είναι προφανές ότι η προσπάθεια διάσωσης θα προχωρούσε, με όποιο κόστος. Η διάσωση έπρεπε να γίνει επειδή ζωές που κινδύνευαν μπορούσαν να σωθούν. Εμείς, παρόλο που δεν βρισκόμαστε σε άμεσο κίνδυνο, γνωρίζουμε, ως ζωντανοί, ότι κι εμείς μπορούμε να βρεθούμε σε ανάγκη από τη μια στιγμή στην άλλη. Η διάσωση του άλλου δίνει ελπίδα και δημιουργεί αίσθημα ασφαλείας και σε μας.

Την ημέρα που έβγαινε ο τελευταίος από την τρύπα στην έρημο Ατακάμα της Χιλής, ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος, μιλώντας στη Βουλή των Ελλήνων, αποδεχόταν ότι δεν γνώριζε πού χάνονται 400 εκατ. ευρώ από το Εθνικό Σύστημα Υγείας κάθε χρόνο. Εσπευσε, όμως, να προσθέσει: «Αυτοί για τους οποίους δαπανά το ελληνικό Δημόσιο 150 εκατ. ευρώ και άνω, είναι οι αλλοδαποί που δεν βρίσκονται νόμιμα στη χώρα μας».

Η εκτίμηση αυτή ήταν απάντηση στην καταγγελία βουλευτή του ΛΑΟΣ ότι Πακιστανοί και Αφγανοί απολαμβάνουν προνομιακή μεταχείριση στα νοσοκομεία μας σε βάρος των Ελλήνων. Το κόστος αυτό (αν είναι ακριβές) μπορεί να είναι μικρό σε σχέση με ένα νοσοκομειακό χρέος που εκτιμάται στα 5,6 δισ. ευρώ, αλλά ανοίγει μια πολύ επικίνδυνη κουβέντα σε μια εποχή που πολλοί ψάχνουν για αποδιοπομπαίους τράγους. Μέσα στην κρίση, όμως, είναι παρήγορο να σκεφτούμε ότι οι ιατροί και άλλοι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία μας δεν χάνουν την ανθρωπιά τους – προσφέρουν υπηρεσίες σε ανθρώπους που τις έχουν ανάγκη. Μέσα σε όλη τη σπατάλη και τη διαφθορά, ένας τέτοιος «φόρος ανθρωπιάς» είναι κάτι για το οποίο θα μπορούσαμε να είμαστε υπερήφανοι.

Την ίδια μέρα, οδηγώντας προς τη δουλειά, άκουγα στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ την Γκίζα να διηγείται πώς το αυτοκίνητό της έπαθε βλάβη μέσα στην κίνηση και σταμάτησε στη μέση του δρόμου. Ενώ οι άλλοι οδηγοί κόρναραν και φώναζαν, ο μόνος άνθρωπος που τη βοήθησε –σπρώχνοντας το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου– ήταν «ο Πακιστανός που καθαρίζει τα τζάμια». Οταν η οδηγός πήγε να του δώσει λεφτά, αυτός, ο οποίος μαζεύει λίγο λίγο το μεροκάματο, της απάντησε: «Οχι, κυρία. Ευχαριστώ.» Γι’ αυτόν είναι άλλο η δουλειά και άλλο η ανθρωπιά. Ο φτωχότερος ανάμεσά μας, έδειξε το μεγαλύτερο πλούτο.

Νίκος Κωνσταντάρας

Καθημερινή 17.10.2010

Ματιές στη βροχερή Αθήνα

2010-10-20T19:04:00.001+03:00

Δείτε ολόκληρο το εξαιρετικό θέμα στο http://athensville.blogspot.com/2010/10/m-o.html

Η οδός Πατησίων μπορεί να ελπίζει

2010-10-16T09:03:00.000+03:00

Τριώροφο νεοκλασικό του 1912 δεσπόζει αναγεννημένο κοντά στην «παρηκμασμένη» πλατεία Αμερικής

Η αποκατάσταση με πολύ μεράκι ενός νεοκλασικού του 1912 σε μια περιοχή που υποβαθμίζεται συνεχώς δεν μπορεί παρά να είναι εξαιρετικά νέα. Το τριώροφο κτίριο επί της οδού Πατησίων 180, παρατημένο επί δεκαετίες και μισοσαπισμένο, ξεχωρίζει πλέον σαν μικρό στολίδι, μετά από τέσσερα χρόνια εργασιών, ένα τετράγωνο πριν από την πλατεία Αμερικής. Αυτό που μένει τώρα είναι να βρει την τύχη που του αξίζει, ώστε να πάρει και πάλι τη θέση του στη ζωή της πόλης.

Οσοι κινούνται στην οδό Πατησίων, θα το είχαν κάποια στιγμή προσέξει. Το τριώροφο νεοκλασικό των αρχών του περασμένου αιώνα, παρά την πολυετή εγκατάλειψη και τη φυσική φθορά, ήταν ένα από τα ωραιότερα και πιο μεγαλοπρεπή νεοκλασικά στην περιοχή της πλατείας Αμερικής, θυμίζοντας την αίγλη του παρελθόντος της.

Το κτίριο περιήλθε στην οικογένεια Κοντού το 1974, με σκοπό κάποια στιγμή να αξιοποιηθεί. «Oσο κι αν έψαξα, δεν μπόρεσα να βρω περισσότερα στοιχεία για το παρελθόν του, εκτός από το όνομα του προηγούμενου ιδιοκτήτη. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι αρχικά επρόκειτο για κατοικία, το ισόγειο της οποίας μετατράπηκε κάποια στιγμή σε καταστήματα», λέει στην «Κ» ο κ. Πάνος Κοντός, πολιτικός μηχανικός και τρίτη γενιά μιας οικογένειας που ασχολείται με την οικοδομή.

Ενδιαφέροντα στοιχεία

Η πρόσοψη του κτιρίου κηρύχθηκε διατηρητέα το 1990, αλλά το εσωτερικό, λόγω κακής στατικής κατάστασης, κρίθηκε ότι δεν ήταν δυνατόν να διασωθεί. Οι εργασίες αποκατάστασής του ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 2006 και ολοκληρώθηκαν μόλις φέτος. Από τη «μαγική» διαδικασία προέκυψαν πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία. «Οταν ξηλώσαμε τους σοβάδες για να εκτιμήσουμε την κατάσταση της τοιχοποιίας, είδαμε ότι τοίχος από πέτρα στο ισόγειο είχε πλάτος 1,20 μέτρα και στους ορόφους 60 εκατοστά! Είμαστε τυχεροί γιατί η δουλειά που είχε γίνει ήταν μοναδική, ακόμα και οι σημερινοί τεχνίτες και οι μάστορες εντυπωσιάστηκαν» διηγείται ο κ. Κοντός.

Κατά την κατεδάφιση του εσωτερικού προέκυψαν δύο ακόμα ενδιαφέροντα στοιχεία, που αποδεικνύουν τη φροντίδα με την οποία είχε κτιστεί, χρησιμοποιώντας πρωτοποριακές για την εποχή του τεχνολογίες και μεθόδους. «Κάνοντας τομές για να δούμε πού ξεκινά η θεμελίωση -τα παλαιά κτίρια συνήθως δεν είχαν ιδιαίτερα θεμέλια- βρήκαμε ότι το κτίριο είχε μια τρομερή θεμελίωση για την εποχή του: ένα καρέ από πέτρα πάχους 1,20 μ. Επίσης, στους ορόφους είχε πέσει μια λεπτή στρώση μπετόν, σπάνιο εκείνη την εποχή».

Ακριβή αντίγραφα

Το κτίριο κατεδαφίστηκε εσωτερικά με χειροκίνητα μηχανήματα, τα διακοσμητικά στοιχεία απομακρύνθηκαν και έγιναν ακριβή αντίγραφά τους. Στη συνέχεια άρχισε η ανέγερση του εσωτερικού, ακολουθώντας τους ορόφους του παλαιού κτιρίου, ενώ στο τέλος προστέθηκαν δύο όροφοι σε εσοχή και υπόγειο, αυξάνοντας το εμβαδόν του από 840 τ.μ. σε 1.500 τ.μ.

«Αλλάξαμε χρώμα στους επιπρόσθετους ορόφους 12 φορές, ώστε να βρούμε το ιδανικό, που δεν θα επισκιάζει το υπόλοιπο κτίριο» περηφανεύεται ο κ. Κοντός. Τα διακοσμητικά επανατοποθετήθηκαν και κατόπιν ανέλαβαν επαγγελματίες ζωγράφοι, που προσέθεσαν διάκοσμο και έκαναν διαδοχικές δοκιμές για τον χρωματισμό των διακοσμητικών. «Τώρα φοβόμαστε να βγάλουμε τις λινάτσες από το ισόγειο, γιατί ξέρουμε ότι την επόμενη ημέρα θα έχει γεμίσει γκράφιτι» λέει ο κ. Κοντός. «Τα κτίρια αυτά είναι μαγεία. Oταν το έχεις στα χέρια σου και το βοηθάς να αναγεννηθεί βήμα βήμα, τότε το πονάς διπλά και τριπλά».

Οι ιδιοκτήτες του κτιρίου εκτιμούν ότι η συνολική επένδυση για την αποκατάστασή του έφθασε τα 1,2 εκατομμύρια ευρώ. Η απορία είναι εύλογη: με δεδομένη τη συνεχή υποβάθμιση της περιοχής, άξιζε τον κόπο και τα χρήματα;

«Το γραφείο μας είναι στην οδό Μηθύμνης και έτσι γνωρίζουμε καλά τι συμβαίνει. Δεν εγκαταλείπουμε τη μάχη όμως. Η γκετοποίηση είναι έντονη, αλλά νομίζω ότι τέτοια κτίρια ποτέ δεν πηγαίνουν χαμένα. Ελπίζουμε ότι θα έχει την τύχη που του αξίζει».

Γιώργος Λιάλιος

Καθημερινή 20.8.2010

Λαθρομετανάστευση και στρουθοκαμηλισμός

2010-10-16T08:51:00.000+03:00

Σ’ ένα μήνα, οι κάτοικοι του Λεκανοπεδίου θα κληθούν να εκλέξουν δημάρχους και περιφερειάρχη. Ο δημόσιος διάλογος για ζωτικής σημασίας προβλήματα, όπως η λαθρομετανάστευση, η γκετοποίηση του ιστορικού κέντρου και η αυξημένη εγκληματικότητα είναι υποτυπώδης, παρότι αυτό που συμβαίνει στην Αθήνα δεν έχει προηγούμενο, παγκοσμίως. Στην πραγματικότητα, η πρωτεύουσα μετατρέπεται σε μια ατύπως διχοτομημένη πόλη.

Οι μετανάστες –κατά κανόνα λαθραίοι– συσσωρεύονται και «καταλαμβάνουν» ολόκληρες γειτονιές. Υπό την πίεση του φόβου, οι ντόπιοι κάτοικοι είτε μετακομίζουν είτε αντιδρούν δυναμικά, με αποτέλεσμα την πρόκληση επεισοδίων, όπως στον Αγιο Παντελεήμονα. Οσοι κατοικούν και εργάζονται σε απόσταση από τις γκετοποιημένες γειτονιές, αποφεύγουν συστηματικά να τις επισκέπτονται.

Η διαρκής συσσώρευση λαθρομεταναστών, που εκ των πραγμάτων αδυνατούν να βρουν εργασία και όποτε βρίσκουν είναι «μαύρη» και κακοπληρωμένη, λειτουργεί σαν θερμοκήπιο για την ανομία και την ασυδοσία. Η κατάσταση είναι πια χαοτική. Η Πολιτεία έχει χάσει τον έλεγχο, αλλά συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν στρουθοκάμηλος.

Στον δημόσιο διάλογο, η λαθρομετανάστευση προσεγγίζεται συνήθως αποκλειστικά με ηθικο-ανθρωπιστικούς όρους, οι οποίοι αφήνουν πολιτικό κενό, διευκολύνοντας την Aκροδεξιά να το καλύψει.

Οι ανέξοδες και αυτάρεσκες αντιρατσιστικές ρητορείες περισσότερο τροφοδοτούν παρά καταπολεμούν τον ρατσισμό, επειδή έρχονται σε αντίθεση με τη δύσκολη πραγματικότητα, που βιώνουν καθημερινά τα λαϊκά στρώματα. Αυτά, κυρίως, θίγονται από τη λαθρομετανάστευση όχι μόνο στο επίπεδο της απασχόλησης (λόγω του αθέμιτου ανταγωνισμού από τη «μαύρη» εργασία), αλλά και σε πτυχές της καθημερινής ζωής. Φέρνουν το αντίθετο αποτέλεσμα.

Οι εύποροι αριστεροί και φιλελεύθεροι αστοί έχουν την πολυτέλεια μιας τέτοιας ρητορικής, επειδή δεν συγχρωτίζονται με τους λαθρομετανάστες. Δεν κατοικούν στις ίδιες γειτονιές, δεν στέλνουν τα παιδιά τους στα ίδια σχολεία, δεν χρησιμοποιούν καν τα δημόσια νοσοκομεία και, βεβαίως, δεν ανταγωνίζονται για τις ίδιες θέσεις εργασίας. Συνήθως, η μόνη σχέση που έχουν με λαθρομετανάστες είναι ότι χρησιμοποιούν γυναίκες για οικιακές βοηθούς και άνδρες για μικροδουλειές.

Το πρόβλημα συνεχώς οξύνεται. Σχεδόν το 90% των μεταναστών που εισέρχονται λαθραία συνολικά στην Ε.Ε., είναι από την Ελλάδα. Στη μεγάλη πλειοψηφία τους έχουν τελικό προορισμό άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ελάχιστοι, όμως, καταφέρνουν να φύγουν από τη χώρα μας.

Έχει αποδειχθεί ότι είναι πολύ πιο εύκολη η παράνομη είσοδος από την παράνομη έξοδο. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα αντιμετωπίζεται κατά κανόνα σαν χώρα–τράνζιτ, αλλά καταλήγει να γίνεται τελικός προορισμός, με αποτέλεσμα να λιμνάζει εδώ ο κύριος όγκος των μουσουλμάνων Αφροασιατών λαθρομεταναστών.

Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι η οικονομική κρίση θα υποχρεώσει πολλούς μετανάστες να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Αυτοί, όμως, που φεύγουν από τη χώρα είναι κατά κανόνα νοικοκυραίοι από τα Βαλκάνια και την ανατολική Ευρώπη. Οι μάζες των μουσουλμάνων Αφροασιατών παραμένουν σε άθλιες συνθήκες, που τροφοδοτούν τη διογκούμενη διάχυτη εγκληματικότητα.

Σταύρος Λυγερός

Καθημερινή 8.10.2010

Δήλωση

2010-10-15T18:46:00.004+03:00

Ενώ λίγο καιρό παλαιότερα έλεγα να φύγω οικογενειακώς απ' την Ελλάδα, με όλη την ευγνωμοσύνη που της έχω, τώρα το έχω ήδη ξεχάσει.

Εδώ είμαι, εδώ ζω, εδώ αγαπώ, εδώ πονώ.

Δεν με θέλω τουρίστα, σε διαδήλωση την Πρωτομαγιά στη Γερμανία ή τη Γαλλία...

Θα κάτσω εδώ, να δεχτώ το δώρο της ταπείνωσης του ανθρώπου που, ενώ μικρός ήθελε ν' αλλάξει τον κόσμο, στη δύσκολη στιγμή, δεν μπορεί ούτε τη γειτονιά του να κάνει καλύτερη.

Αλκίνοος Ιωαννίδης

Η Ένωση Πολιτών πλ. Καλλιγά

2010-10-13T20:14:00.000+03:00

Η Ένωση πολιτών πλατείας Π. Καλλιγά, που ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2010, είναι μία πρωτοβουλία κατοίκων με σκοπό την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής στην περιοχή του 6ου διαμερίσματος του Δήμου Αθηναίων.

Στόχος μας είναι :

Τα Πατήσια να γίνουν μια ασφαλής, καθαρή, ζωντανή γειτονιά.

Όλοι βιώνουμε καθημερινά μια απαράδεκτη κατάσταση, στην οποία οδηγηθήκαμε εξαιτίας εγκληματικών λαθών και παραλείψεων της Πολιτείας και του Δήμου, που επέτρεψαν να δημιουργηθούν στα Πατήσια εκτεταμένες ζώνες ανομίας (εμπορία ναρκωτικών, πορνεία, παραεμπόριο, καθημερινές ληστείες στους δρόμους και στα σπίτια μας, ανεξέλεγκτη εγκατάσταση λαθρομεταναστών, παράνομη λειτουργία καταστημάτων κ.λπ.).

Ταυτόχρονα όμως, η δική μας αμέλεια και αδιαφορία για ό,τι συμβαίνει γύρω μας, στη γειτονιά μας, στα σχολεία μας, στα σπίτια μας, στις πλατείες και τους ελεύθερους χώρους, συνετέλεσαν στην εγκατάλειψη της περιοχής από τους υπεύθυνους φορείς, με αποτέλεσμα την απωθητική εικόνα που εμφανίζουν σήμερα τα Πατήσια.

Επειδή γνωρίζουμε ότι πολλοί αξιόλογοι, υπεύθυνοι, συνειδητοί πολίτες είναι διατεθειμένοι να βοηθήσουν, ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του, ώστε να γίνει η γειτονιά μας όπως τη θέλουμε, όπως την ονειρευόμαστε για μας και τα παιδιά μας, καλούμε όσους αγαπούν και νοιάζονται για την πόλη μας να αγωνιστούμε ενωμένοι για ένα καλύτερο αύριο.

Ήδη έχουν δημιουργηθεί 3 επιτροπές για θέματα αρμοδιότητας του Δήμου Αθηναίων, του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και του Υπουργείου Περιβάλλοντος.

Ελάτε μαζί μας, φέρτε τους φίλους και γείτονές σας, για να διεκδικήσουμε ό,τι χάσαμε, να δημιουργήσουμε όσα ονειρευόμαστε.

Πείτε μας πώς μπορείτε να βοηθήσετε στα παρακάτω θέματα (και όχι μόνο):

-Καταγραφή των προβλημάτων της περιοχής

-Προτάσεις για την επίλυσή τους

-Νομική και τεχνική υποστήριξη

-Ανάπτυξη μορφών και τρόπων ενημέρωσης και επικοινωνίας